Ξέρεις για ποια στιγμή μιλάω. Για εκείνη τη στιγμή που ένιωσες την καρδιά σου να χτυπάει τόσο δυνατά από ευτυχία που νόμιζες ότι θα σπάσει. Για εκείνη τη στιγμή που δεν μπορούσες ούτε ήθελες να ξεκολλήσεις εκείνο το χαμόγελο από τα χείλη σου- ναι, εκείνο που σε έκανε, για μια στιγμή, να μοιάζεις ακόμα πιο όμορφη. Για εκείνη τη στιγμή που δεν έβρισκες το λόγο να κοιμηθείς γιατί δε θα μπορούσες να ονειρευτείς κάτι περισσότερο από όσα ήδη ζούσες. Για εκείνη τη στιγμή που έβλεπες από το παράθυρο σου τη βροχή κι εσύ την ένιωθες σαν λιακάδα σε πρωινό του Ιουλίου. Για εκείνη τη στιγμή που δεν ξεχώριζες τις μέρες από τις νύχτες σου γιατί είχαν και οι δυο φως. Για εκείνη τη στιγμή που οι άνθρωποι γύρω σου έμοιαζαν πάντα χαμογελαστοί, κι ακόμα κι αν δεν ήταν εσύ μπορούσες να τους προσφέρεις λίγη από τη δική σου ευτυχία- ξεχείλιζε άλλωστε. Για εκείνη τη στιγμή που ένιωσες ότι πραγματικά θα μπορούσες να καταφέρεις τα πάντα. Για εκείνη τη στιγμή που ξέρεις ότι δε θα ξεχάσεις ποτέ.
Για εκείνη τη στιγμή που ήταν μονάχα μια στιγμή.
Πώς ξεχνάς όταν το μόνο που θες να κάνεις είναι να θυμάσαι; Πολύ απλά, δεν ξεχνάς. Όταν ένα περιστατικό, ένα τραγούδι, μια ταινία, ένα μέρος σου θυμίσουν πράγματα, τότε θα κατακλυστείς από αναμνήσεις. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό, μέχρι και όμορφο ακόμα κι αν νιώσεις την καρδιά και το στομάχι σου να δένονται κόμπο. Έρχονται όμως και στιγμές που στα καλά καθούμενα αναγκάζεις εσύ ο ίδιος το μυαλό σου να γεμίσει με εικόνες τις οποίες πολύ καλά έχει κάνει κι έχει παραμερίσει σε μια μικρή γωνίτσα. Νομίζεις πως επειδή ήταν τόσο όμορφα αυτά που έζησες, θα μπορέσεις να ζωντανέψεις ξανά, έστω στιγμιαία, μέσα σου, εκείνη την ευτυχία που ένιωθες. Ποτέ μα ποτέ όμως δεν το πετυχαίνεις. Οι στιγμές εκείνες έφυγαν και δεν ξαναγυρίζουν. Το μόνο που θα σου μείνει είναι μια πικρή νοσταλγία και είναι κρίμα. Δεν το αξίζεις ούτε εσύ ούτε οι όμορφες στιγμές σου. Γι'αυτό ρίξε τώρα ένα τελευταίο χαμόγελο στη σκέψη τους και στην ιδέα της ύπαρξης τους...και ποτέ ξανά. Μη φοβάσαι να αφήσεις παραμελημένο το κουτί. Απλά θα σκονιστεί, δε θα το πετάξεις. Μη φοβάσαι να ξεχάσεις και να κάνεις χώρο στο μυαλό σου για νέες, πολύ πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις που σίγουρα θα έρθουν, στο υπόσχομαι.
Αντιλήφθηκα αρκετά νωρίς στη ζωή μου πως δεν μπορούσα να εκφραστώ στον προφορικό μου λόγο με την ίδια ευκολία που εκφράζομαι στο γραπτό. Αρχικά, θεώρησα ότι με κατέβαλε το άγχος γιατί όταν μιλάς δεν έχεις το χρόνο να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια ικανοποιητική σειρά και το αποτέλεσμα πολλές φορές είναι πλήρως απογοητευτικό. Μεγαλώνοντας, το σκέφτηκα κάπως πιο περίπλοκα. Θα έχω κάποιο πρόβλημα, είπα. Δεν μπορεί. Ίσως χρειάζομαι ιατρική παρακολούθηση και θεραπεία. Δεν είναι κάτι τόσο τρομερό, αντιμετωπίζεται με τη βοήθεια των κατάλληλων ειδικών. Τελικά η εξήγηση ήρθε τελείως αναπάντεχα, όπως γίνεται συνήθως, από μια αγαπημένη μου ψυχή που μου είπε πως πολύ απλά, είμαι ''κότα''. Ε ναι, είναι κάτι που δύσκολα παραδέχεσαι και ευτυχώς που βρίσκονται και κάποιοι άνθρωποι πρόθυμοι να σου ανοίξουν τα μάτια. Όχι πως εσύ θα είσαι πάντα πρόθυμος να τα ανοίξεις, αλλά τελοσπάντων, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Φοβάμαι λοιπόν. Κι αυτός ο φόβος βρίσκεται και σε μικρά και σε μεγάλα πράγματα. Στα μεγάλα όμως είναι εκεί που γίνεται το πραγματικό μακελειό. Στα σημαντικά, σε αυτά που σημαίνουν κάτι παραπάνω για σένα. Αυτά που ξέρεις πως το παραμικρό λάθος μπορεί να σου κοστίσει πολύ ακριβά. Συνήθως η αιτία που κρύβεται από πίσω είναι ο φόβος της απόρριψης. Ο φόβος ότι δε θα καταφέρεις να εντυπωσιάσεις, ότι θα φανείς λίγος, ότι θα πεις τη λάθος λέξη τη λάθος στιγμή και δε θα καταφέρεις ποτέ να τη διορθώσεις. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες στιγμές. Οι στιγμές που δε μιλάς γιατί ξέρεις πως όταν ακούσεις τις λέξεις να βγαίνουν από το στόμα σου, θα πάρουν την πιο αληθινή μορφή τους. Βρίσκεσαι σε μια θέση πιο ευάλωτη από ποτέ. Αφήνεις την καρδιά σου ανοιχτή, έστω και μόνο για μερικά δευτερόλεπτα. Μέσα σε αυτά τα δευτερόλεπτα μπορεί να εισβάλλει μέσα το οτιδήποτε. Κι αν αυτό που εισβάλλει είναι πόνος; Τότε κι αυτός θα είναι πιο αληθινός από ποτέ. Ε λοιπόν, εγώ φοβάμαι να εκτεθώ σε αυτό τον πόνο και το παραδέχομαι. Γραπτώς. Μόνο. Πάλι.
Εννοείται πως, ένας από τους κυριότερους λόγους που όλοι περιμένουμε αυτές τις γιορτινές μέρες είναι τα δώρα. Τα δώρα που δίνουμε στα αγαπημένα άτομα γύρω μας και αυτόματα μας κάνουν να νιώθουμε φουλ ευτυχισμένοι επειδή κάναμε εκείνους ευτυχισμένους. Αλτρουισμός φίλοι μου. Πολυσυζητημένη και πολυαμφισβητημένη έννοια, από την οποία όμως υποτίθεται ότι όλοι πρέπει να διακατεχόμαστε, ειδικά αυτές τις μέρες. Αλλά, επειδή από τον πολύ αλτρουισμό προκοπή δεν είδαμε, φέτος προτείνω να επικεντρωθείτε στα άλλα δώρα. Σε εκείνα που έχουν παραλήπτη εσάς. Και ποιος καλύτερος να κάνει δώρο σε εσένα από τον ίδιο σου τον εαυτό; Ποιος ξέρει καλύτερα τα γούστα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες σου; Μην το σκέφτεσαι πολύ, κανείς. Και όταν λέω φέτος, εννοώ φυσικά ολόκληρη τη νέα χρονιά που θα έρθει. Ναι, ολόκληρη. Ποτέ τα δώρα στον εαυτό σου δεν μπορούν να είναι αρκετά. Από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, όλα θα σε κάνουν να νιώσεις όμορφα. Και αξίζεις να νιώθεις όμορφα. Αξίζεις να κακομάθεις τον εαυτό σου. Αξίζεις να σκεφτείς λίγο παραπάνω εσένα από τους άλλους, έτσι για την αλλαγή. Αξίζεις να ζήσεις τον πιο όμορφο χρόνο της ζωής σου. Γιατί, η ευτυχία χτίζεται σιγά σιγά. Και αυτός ο ένας χρόνος θα γίνει και δεύτερος και τρίτος... Και ίσως τελικά μπορέσεις να αποκτήσεις το μεγαλύτερο δώρο, αυτό για το οποίο όλοι θα σε ζηλεύουν- την καλή σχέση με τον εαυτό σου.
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο δε μας αφήνετε να εκφράσουμε τις φοβίες μας και σε τι ακριβώς επηρεάζει εσάς. Οκ, σε σενα μπορεί να μοιάζει ως ένας φόβος απίστευτα ηλίθιος και άνευ αιτίας αλλά καλώς ή κακώς εγώ δεν είμαι εσύ. Οι φόβοι είναι ανθρώπινοι και ο καθένας μας δικαιούται να έχει όποιους θέλει και όσους θέλει. Θα κάτσω να ακούσω ευχαρίστως κάτι εποικοδομητικό που θα έχεις να μου πεις πάνω στη φοβία μου και σε τρόπους που ίσως με βοηθήσουν να την αντιμετωπίσω, αλλά τα κακόβουλα σχόλια και οι κακεντρεχείς κριτικές να μου λείπουν. Τα συγχαρητήριά μου που προφανώς στάθηκες τόσο τυχερός ώστε να μην αντιμετωπίζεις παρόμοια προβλήματα. Άρα, τι δουλειά έχεις εσύ ο τέλειος, ο μοναδικός, ο αψεγάδιαστος να ασχολείσαι μαζι μας; Άσε εμάς τους ''προβληματικούς'' στην ησυχία μας επιτέλους. Είναι το μόνο που ζητήσαμε.
Μια ζωή η ίδια ιστορία. Κάποιος ή κάτι σε πονάει πολύ. Και πρέπει να το/ν ξεχάσεις. Και κυλούν οι μέρες, η μια μετά την άλλη. Κι εσυ πιέζεις τον εαυτό σου να μη σκέφτεται, να μη νιώθει. Σηκώνεσαι, ξαναπέφτεις, ξανασηκώνεσαι, ξαναπέφτεις. Μέχρι που, πια, τα πόδια σου δεν έχουν άλλη δύναμη να σηκώνονται κι έτσι αναγκάζεσαι να μην πέσεις ξανά. Τουλάχιστον μέχρι να ανακτήσεις τις αντοχές σου. Και ξαφνικά βλέπεις πως τις αποκτάς πολύ πιο γρήγορα απ'οσο νόμιζες. Πως σκαρφάλωσες ολόκληρο το βουνό και τώρα πια είσαι στην κορυφή του, έχοντας αφήσει πίσω όσα σε ταλαιπώρησαν. Κι επιλέγεις να μην κοιτάξεις κάτω ποτέ ξανά, γιατί ξέρεις πως πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος της πτώσης. Αλλά είναι ένας κίνδυνος από τον οποίο προς το παρόν έχεις ξεφύγει και μπορείς και πάλι να χαμογελάς.
Φυσικά, θα υπάρξουν κι εκείνοι που όντως ξεχνούν και χαμογελούν αληθινά. Αυτούς θα τους ζηλεύω για πάντα.
Κι όμως, υπάρχει κι αυτή η μερίδα ανθρώπων. Μια συγκλονιστικά μεγάλη μερίδα, ανίκανη να νιώσει το παραμικρό ίχνος ευγνωμοσύνης ακόμα κι αν τους έχεις προσφέρει το σημαντικότερο αγαθό του κόσμου, ακόμα κι αν τους βοήθησες στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Και το ερώτημα δεν είναι γιατί το κάνουν. Είναι δεδομένο πως το κάθε άτομο που ανήκει στην κατηγορία αυτή θα πρέπει να εξεταστεί και να μελετηθεί ξεχωριστά και εξονυχιστικά προκειμένου να φτάσουμε στην πηγή του προβλήματος. Γιατί κάποιο πρόβλημα υπάρχει και μάλιστα μεγάλο. Αυτά τα κλισέ περί παιδικής ηλικίας έχουν γίνει τόσο κλισέ ακριβώς επειδή ισχύουν. Το ερώτημα είναι, εσύ, που είσαι τόσο καλα με τον εαυτό σου, τι ακριβώς κάνεις όταν ανέχεσαι αυτές τις καταστάσεις; Τι νομίζεις πως θα πετύχεις; Τι έχεις μέσα στο κεφάλι σου; Να σου πω εγώ τι έχεις. Ότι θα καταφέρεις να τον αλλάξεις, να τον κάνεις άλλον άνθρωπο. Μια, δυο, τρεις, ε δεν μπορεί κάποια στιγμή θα στρώσει, σωστά; Λάθος. Πιο λάθος δεν υπήρξες ποτέ. Νομίζεις δεν προσπάθησε κανείς άλλος πριν από εσένα; Προσπάθησε, απλά βρήκε τοίχο. Από μένα, μακάρι να είσαι ο ξεχωριστός, να έχεις αυτό το ιδιαίτερο, μοναδικό χάρισμα και άγγιγμα που μεταμορφώνει ζωές και ψυχές. Αλλά, μεταξύ μας, πόσο πιθανό είναι αυτό; Και για ποιο λόγο νομίζεις πως εκείνος θα θέλει να μεταμορφωθεί; Οι μισοί δεν εντοπίζουν καν πως κάτι πάει στραβά στη συμπεριφορά τους και οι άλλοι μισοί όχι μόνο το εντοπίζουν, αλλα το απολαμβάνουν κιόλας. Διαστροφικό; Διαστροφικότατο. Αλλά εξακολουθεί να μην είναι δικό σου πρόβλημα. Κι ας παραμείνει έτσι.
.jpg)