Η φούσκα.

Τελικά τι είναι προτιμότερο; Να πατάς γερά τα πόδια σου στη γη και να ζεις στην πραγματικότητα ή να φτιάχνεις μια μεγάλη ροζ φούσκα, να κλείνεσαι μέσα της και να αιωρείσαι στον ουρανό; 

Αυτό δεν ήταν ποτέ κρίσιμο ερώτημα για μένα. Πάντα πίστευα ότι είναι καλύτερα στη φούσκα μου. Τελεία και παύλα. Ότι θα ήμουν πάντα προστατευμένη μέσα σε αυτήν, ότι κανείς δε θα μπορούσε να με πειράξει. Θα μπορούσα να ονειρεύομαι ανέφικτα πράγματα με την ησυχία μου για ώρες ατέλειωτες. Θα έπλαθα αιώνια τα παραμύθια που ήθελα μες στο μυαλό μου, ακριβώς έτσι όπως τα ήθελα...
Όταν πάω πίσω το χρόνο και προσπαθώ να θυμηθώ, νομίζω πως ποτέ, κανείς δε με προετοίμασε γι'αυτό που αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Ξέρεις, που κάποιος με ένα απλό τσακ σπάει τη φουσκίτσα σου κι εσύ πέφτεις με δύναμη στο έδαφος. Και η πτώση αυτή είναι κάθε άλλο παρά ανώδυνη. Χτυπάς άσχημα, και κουβαλάς μαζί σου τα χτυπήματα αυτά για πάντα. 

 Όντως δε με προετοίμασαν; Ή μήπως εγώ επέλεξα να διαγράψω τη συγκεκριμένη πληροφορία από το μυαλό μου επειδή έτσι με συνέφερε; Δεν έχει και πολλή σημασία πια. Οι πληγές είναι εκεί και, πιθανότατα, δε θα επουλωθούν ποτέ σε βάθος. Αλλά θυμώνω που δεν το ήξερα από πριν. Γιατί αν το ήξερα, θα ούρλιαζα με όλη μου τη δύναμη σε κάποιον να έρθει να μου τη σπάσει νωρίτερα, όσο νωρίτερα γίνεται. Δε νομίζω πως θα ήταν λιγότερες οι πληγές. Αλλά, τουλάχιστον, θα είχαν περισσότερο χρόνο για να δοκιμάσουν να κλείσουν.