Ευγνωμοσύνη, αυτή η άγνωστη

Κι όμως, υπάρχει κι αυτή η μερίδα ανθρώπων. Μια συγκλονιστικά μεγάλη μερίδα, ανίκανη να νιώσει το παραμικρό ίχνος ευγνωμοσύνης ακόμα κι αν τους έχεις προσφέρει το σημαντικότερο αγαθό του κόσμου, ακόμα κι αν τους βοήθησες στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Και το ερώτημα δεν είναι γιατί το κάνουν. Είναι δεδομένο πως το κάθε άτομο που ανήκει στην κατηγορία αυτή θα πρέπει να εξεταστεί και να μελετηθεί ξεχωριστά και εξονυχιστικά προκειμένου να φτάσουμε στην πηγή του προβλήματος. Γιατί κάποιο πρόβλημα υπάρχει και μάλιστα μεγάλο. Αυτά τα κλισέ περί παιδικής ηλικίας έχουν γίνει τόσο κλισέ ακριβώς επειδή ισχύουν. Το ερώτημα είναι, εσύ, που είσαι τόσο καλα με τον εαυτό σου, τι ακριβώς κάνεις όταν ανέχεσαι αυτές τις καταστάσεις; Τι νομίζεις πως θα πετύχεις; Τι έχεις μέσα στο κεφάλι σου; Να σου πω εγώ τι έχεις. Ότι θα καταφέρεις να τον αλλάξεις, να τον κάνεις άλλον άνθρωπο. Μια, δυο, τρεις, ε δεν μπορεί κάποια στιγμή θα στρώσει, σωστά; Λάθος. Πιο λάθος δεν υπήρξες ποτέ. Νομίζεις δεν προσπάθησε κανείς άλλος πριν από εσένα; Προσπάθησε, απλά βρήκε τοίχο. Από μένα, μακάρι να είσαι ο ξεχωριστός, να έχεις αυτό το ιδιαίτερο, μοναδικό χάρισμα και άγγιγμα που μεταμορφώνει ζωές και ψυχές. Αλλά, μεταξύ μας, πόσο πιθανό είναι αυτό; Και για ποιο λόγο νομίζεις πως εκείνος θα θέλει να μεταμορφωθεί; Οι μισοί δεν εντοπίζουν καν πως κάτι πάει στραβά στη συμπεριφορά τους και οι άλλοι μισοί όχι μόνο το εντοπίζουν, αλλα το απολαμβάνουν κιόλας. Διαστροφικό; Διαστροφικότατο. Αλλά εξακολουθεί να μην είναι δικό σου πρόβλημα. Κι ας παραμείνει έτσι.