Και ξυπνάς ξαφνικά ένα πρωί από αυτό το τηλεφώνημα. Ένα τηλεφώνημα που παρακαλούσες τόσο πολύ να μην έρθει ποτέ, κι όμως, ήσουν σίγουρος ότι θα έρθει. Νιώθεις ότι ζεις σε ένα όνειρο. Σε έναν εφιάλτη από τον οποίο παλεύεις να ξυπνήσεις, αλλά μάταια. Προσπαθώ να θυμηθώ τα συναισθήματα που ένιωσα εκείνη τη μέρα. Δεν μπορώ. Υπήρχε απλά ένα κενό. 6 χρόνια μετά, αυτό το κενό είναι ακόμα εδώ. Και δε θα γεμίσει ποτέ. Γιατί μερικοί άνθρωποι είναι απλά αναντικατάστατοι. Θυμάμαι που φοβόμουν ότι θα ξεχάσω τη μυρωδιά σου, το πρόσωπό σου, τη φωνή σου. Ευτυχώς, δεν έχω ξεχάσει τίποτα. Και φυσικά ευτυχώς. Γιατί όσο και αν πονάει, όσο κι αν νιώθω έναν απίστευτο κόμπο στο λαιμό κάθε φορά που τα θυμάμαι, πρέπει να τα θυμάμαι. Μου κάνει καλό να τα θυμάμαι. Νιώθω καλύτερος άνθρωπος και μόνο στη σκέψη τους. Άλλωστε, το σημαντικότερο είναι να βρίσκεται ο άλλος μέσα σου. Από εκεί δε θα μπορέσει ποτέ, κανείς να τον πάρει. Ναι, ο χρόνος γιατρεύει πολλά. Αλλά όχι τα πάντα. Και σίγουρα όχι έναν πόνο τόσο οξύ που σε χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά με κάθε σκέψη. Αν όμως καταφέρεις να επικεντρωθείς στις ευτυχισμένες στιγμές σας, τότε θα είσαι πραγματικά ευγνώμων που ο χρόνος δεν κατάφερε να αγγίξει τη μνήμη σου. Και για μένα μόνο τέτοιες υπάρχουν. Στιγμές ευτυχίας. Αναμνήσεις ευτυχίας. Ατέλειωτης ευτυχίας.
Τι είναι εξάλλου ολόκληρη η ζωή σου; Μονάχα μια ανάμνηση. Στο χέρι σου είναι να την κάνεις μια ανάμνηση που αξίζει να θυμάσαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου