Και ξαφνικά, εντελώς από το πουθενά, γνωρίζεις ένα άτομο σούπερ κοινωνικό. Ένα άτομο που βλέπεις ότι πέφτει πάνω σου με χίλια, με τη διάθεση να σου δώσει όλη την προσοχή που σου αξίζει και να μάθει τα πάντα για σένα. Φυσικά, εκείνη τη στιγμή δεν προβληματίζεσαι καθόλου. Τι πιο ωραίο από το να πέφτουν όλοι οι προβολείς πάνω σου; Απολαμβάνεις το ενδιαφέρον και είναι ανθρώπινο. Το ενδιαφέρον αυτό, βέβαια, δεν αργεί καθόλου να γίνει ''αγάπη''. Και σιγά σιγά αρχίζεις να μπαίνεις σε κάποιες σκέψεις. ''Πότε πρόλαβε και με αγάπησε; Χθες γνωριστήκαμε''. Και μπορεί, κυριολεκτικά, να επρόκειτο για χθες. Κάπως έτσι, έχει μπει ένα καινούριο άτομο στη ζωή σου χωρίς καν να το καταλάβεις. Κι έχει γαντζωθεί πάνω σου, δείχνοντας πως έχει μάτια και ελεύθερο χρόνο μόνο για σένα, πως είσαι ό,τι σημαντικότερο του έχει συμβεί. Προφανώς και δεν είναι έτσι. Δεν αμφιβάλλω ότι μερικοί από αυτούς όντως νιώθουν αυτά που λένε εκείνη τη στιγμή που τα λένε. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός πως πρόκειται στην καλύτερη περίπτωση για ανθρώπους ανασφαλείς, στη χειρότερη για ανθρώπους επιπόλαιους. Γιατί, μη γελιέσαι πως είσαι εσύ ο ουρανός και τ'αστέρια του μαζί. Τα ίδια έχει πει και σε άλλους πριν από εσένα, τον πήραν χαμπάρι αργά ή γρήγορα και τον σχόλασαν. Το θέμα είναι να συμβαίνει γρήγορα κι όχι αργά. Γιατί κάπως έτσι χάνουμε πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μας σε ανούσιες γνωριμίες οι οποίες δε θεωρούνται καν άξιες να αποκαλούνται ''εμπειρίες''. Και εννοείται πως είναι όμορφο να μπαίνουν νέοι άνθρωποι στη ζωή σου, όποτε κι αν έρχονται είναι καλοδεχούμενοι. Απλά, όχι αυτοί οι άνθρωποι. Όχι. Όχι. Χίλιες φορές όχι.
