Μια ζωή η ίδια ιστορία. Κάποιος ή κάτι σε πονάει πολύ. Και πρέπει να το/ν ξεχάσεις. Και κυλούν οι μέρες, η μια μετά την άλλη. Κι εσυ πιέζεις τον εαυτό σου να μη σκέφτεται, να μη νιώθει. Σηκώνεσαι, ξαναπέφτεις, ξανασηκώνεσαι, ξαναπέφτεις. Μέχρι που, πια, τα πόδια σου δεν έχουν άλλη δύναμη να σηκώνονται κι έτσι αναγκάζεσαι να μην πέσεις ξανά. Τουλάχιστον μέχρι να ανακτήσεις τις αντοχές σου. Και ξαφνικά βλέπεις πως τις αποκτάς πολύ πιο γρήγορα απ'οσο νόμιζες. Πως σκαρφάλωσες ολόκληρο το βουνό και τώρα πια είσαι στην κορυφή του, έχοντας αφήσει πίσω όσα σε ταλαιπώρησαν. Κι επιλέγεις να μην κοιτάξεις κάτω ποτέ ξανά, γιατί ξέρεις πως πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος της πτώσης. Αλλά είναι ένας κίνδυνος από τον οποίο προς το παρόν έχεις ξεφύγει και μπορείς και πάλι να χαμογελάς.
Φυσικά, θα υπάρξουν κι εκείνοι που όντως ξεχνούν και χαμογελούν αληθινά. Αυτούς θα τους ζηλεύω για πάντα.
