Ξέρεις για ποια στιγμή μιλάω. Για εκείνη τη στιγμή που ένιωσες την καρδιά σου να χτυπάει τόσο δυνατά από ευτυχία που νόμιζες ότι θα σπάσει. Για εκείνη τη στιγμή που δεν μπορούσες ούτε ήθελες να ξεκολλήσεις εκείνο το χαμόγελο από τα χείλη σου- ναι, εκείνο που σε έκανε, για μια στιγμή, να μοιάζεις ακόμα πιο όμορφη. Για εκείνη τη στιγμή που δεν έβρισκες το λόγο να κοιμηθείς γιατί δε θα μπορούσες να ονειρευτείς κάτι περισσότερο από όσα ήδη ζούσες. Για εκείνη τη στιγμή που έβλεπες από το παράθυρο σου τη βροχή κι εσύ την ένιωθες σαν λιακάδα σε πρωινό του Ιουλίου. Για εκείνη τη στιγμή που δεν ξεχώριζες τις μέρες από τις νύχτες σου γιατί είχαν και οι δυο φως. Για εκείνη τη στιγμή που οι άνθρωποι γύρω σου έμοιαζαν πάντα χαμογελαστοί, κι ακόμα κι αν δεν ήταν εσύ μπορούσες να τους προσφέρεις λίγη από τη δική σου ευτυχία- ξεχείλιζε άλλωστε. Για εκείνη τη στιγμή που ένιωσες ότι πραγματικά θα μπορούσες να καταφέρεις τα πάντα. Για εκείνη τη στιγμή που ξέρεις ότι δε θα ξεχάσεις ποτέ.
Για εκείνη τη στιγμή που ήταν μονάχα μια στιγμή.
Πώς ξεχνάς όταν το μόνο που θες να κάνεις είναι να θυμάσαι; Πολύ απλά, δεν ξεχνάς. Όταν ένα περιστατικό, ένα τραγούδι, μια ταινία, ένα μέρος σου θυμίσουν πράγματα, τότε θα κατακλυστείς από αναμνήσεις. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό, μέχρι και όμορφο ακόμα κι αν νιώσεις την καρδιά και το στομάχι σου να δένονται κόμπο. Έρχονται όμως και στιγμές που στα καλά καθούμενα αναγκάζεις εσύ ο ίδιος το μυαλό σου να γεμίσει με εικόνες τις οποίες πολύ καλά έχει κάνει κι έχει παραμερίσει σε μια μικρή γωνίτσα. Νομίζεις πως επειδή ήταν τόσο όμορφα αυτά που έζησες, θα μπορέσεις να ζωντανέψεις ξανά, έστω στιγμιαία, μέσα σου, εκείνη την ευτυχία που ένιωθες. Ποτέ μα ποτέ όμως δεν το πετυχαίνεις. Οι στιγμές εκείνες έφυγαν και δεν ξαναγυρίζουν. Το μόνο που θα σου μείνει είναι μια πικρή νοσταλγία και είναι κρίμα. Δεν το αξίζεις ούτε εσύ ούτε οι όμορφες στιγμές σου. Γι'αυτό ρίξε τώρα ένα τελευταίο χαμόγελο στη σκέψη τους και στην ιδέα της ύπαρξης τους...και ποτέ ξανά. Μη φοβάσαι να αφήσεις παραμελημένο το κουτί. Απλά θα σκονιστεί, δε θα το πετάξεις. Μη φοβάσαι να ξεχάσεις και να κάνεις χώρο στο μυαλό σου για νέες, πολύ πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις που σίγουρα θα έρθουν, στο υπόσχομαι.
Αντιλήφθηκα αρκετά νωρίς στη ζωή μου πως δεν μπορούσα να εκφραστώ στον προφορικό μου λόγο με την ίδια ευκολία που εκφράζομαι στο γραπτό. Αρχικά, θεώρησα ότι με κατέβαλε το άγχος γιατί όταν μιλάς δεν έχεις το χρόνο να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια ικανοποιητική σειρά και το αποτέλεσμα πολλές φορές είναι πλήρως απογοητευτικό. Μεγαλώνοντας, το σκέφτηκα κάπως πιο περίπλοκα. Θα έχω κάποιο πρόβλημα, είπα. Δεν μπορεί. Ίσως χρειάζομαι ιατρική παρακολούθηση και θεραπεία. Δεν είναι κάτι τόσο τρομερό, αντιμετωπίζεται με τη βοήθεια των κατάλληλων ειδικών. Τελικά η εξήγηση ήρθε τελείως αναπάντεχα, όπως γίνεται συνήθως, από μια αγαπημένη μου ψυχή που μου είπε πως πολύ απλά, είμαι ''κότα''. Ε ναι, είναι κάτι που δύσκολα παραδέχεσαι και ευτυχώς που βρίσκονται και κάποιοι άνθρωποι πρόθυμοι να σου ανοίξουν τα μάτια. Όχι πως εσύ θα είσαι πάντα πρόθυμος να τα ανοίξεις, αλλά τελοσπάντων, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Φοβάμαι λοιπόν. Κι αυτός ο φόβος βρίσκεται και σε μικρά και σε μεγάλα πράγματα. Στα μεγάλα όμως είναι εκεί που γίνεται το πραγματικό μακελειό. Στα σημαντικά, σε αυτά που σημαίνουν κάτι παραπάνω για σένα. Αυτά που ξέρεις πως το παραμικρό λάθος μπορεί να σου κοστίσει πολύ ακριβά. Συνήθως η αιτία που κρύβεται από πίσω είναι ο φόβος της απόρριψης. Ο φόβος ότι δε θα καταφέρεις να εντυπωσιάσεις, ότι θα φανείς λίγος, ότι θα πεις τη λάθος λέξη τη λάθος στιγμή και δε θα καταφέρεις ποτέ να τη διορθώσεις. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες στιγμές. Οι στιγμές που δε μιλάς γιατί ξέρεις πως όταν ακούσεις τις λέξεις να βγαίνουν από το στόμα σου, θα πάρουν την πιο αληθινή μορφή τους. Βρίσκεσαι σε μια θέση πιο ευάλωτη από ποτέ. Αφήνεις την καρδιά σου ανοιχτή, έστω και μόνο για μερικά δευτερόλεπτα. Μέσα σε αυτά τα δευτερόλεπτα μπορεί να εισβάλλει μέσα το οτιδήποτε. Κι αν αυτό που εισβάλλει είναι πόνος; Τότε κι αυτός θα είναι πιο αληθινός από ποτέ. Ε λοιπόν, εγώ φοβάμαι να εκτεθώ σε αυτό τον πόνο και το παραδέχομαι. Γραπτώς. Μόνο. Πάλι.
