Αντιλήφθηκα αρκετά νωρίς στη ζωή μου πως δεν μπορούσα να εκφραστώ στον προφορικό μου λόγο με την ίδια ευκολία που εκφράζομαι στο γραπτό. Αρχικά, θεώρησα ότι με κατέβαλε το άγχος γιατί όταν μιλάς δεν έχεις το χρόνο να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια ικανοποιητική σειρά και το αποτέλεσμα πολλές φορές είναι πλήρως απογοητευτικό. Μεγαλώνοντας, το σκέφτηκα κάπως πιο περίπλοκα. Θα έχω κάποιο πρόβλημα, είπα. Δεν μπορεί. Ίσως χρειάζομαι ιατρική παρακολούθηση και θεραπεία. Δεν είναι κάτι τόσο τρομερό, αντιμετωπίζεται με τη βοήθεια των κατάλληλων ειδικών. Τελικά η εξήγηση ήρθε τελείως αναπάντεχα, όπως γίνεται συνήθως, από μια αγαπημένη μου ψυχή που μου είπε πως πολύ απλά, είμαι ''κότα''. Ε ναι, είναι κάτι που δύσκολα παραδέχεσαι και ευτυχώς που βρίσκονται και κάποιοι άνθρωποι πρόθυμοι να σου ανοίξουν τα μάτια. Όχι πως εσύ θα είσαι πάντα πρόθυμος να τα ανοίξεις, αλλά τελοσπάντων, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Φοβάμαι λοιπόν. Κι αυτός ο φόβος βρίσκεται και σε μικρά και σε μεγάλα πράγματα. Στα μεγάλα όμως είναι εκεί που γίνεται το πραγματικό μακελειό. Στα σημαντικά, σε αυτά που σημαίνουν κάτι παραπάνω για σένα. Αυτά που ξέρεις πως το παραμικρό λάθος μπορεί να σου κοστίσει πολύ ακριβά. Συνήθως η αιτία που κρύβεται από πίσω είναι ο φόβος της απόρριψης. Ο φόβος ότι δε θα καταφέρεις να εντυπωσιάσεις, ότι θα φανείς λίγος, ότι θα πεις τη λάθος λέξη τη λάθος στιγμή και δε θα καταφέρεις ποτέ να τη διορθώσεις. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες στιγμές. Οι στιγμές που δε μιλάς γιατί ξέρεις πως όταν ακούσεις τις λέξεις να βγαίνουν από το στόμα σου, θα πάρουν την πιο αληθινή μορφή τους. Βρίσκεσαι σε μια θέση πιο ευάλωτη από ποτέ. Αφήνεις την καρδιά σου ανοιχτή, έστω και μόνο για μερικά δευτερόλεπτα. Μέσα σε αυτά τα δευτερόλεπτα μπορεί να εισβάλλει μέσα το οτιδήποτε. Κι αν αυτό που εισβάλλει είναι πόνος; Τότε κι αυτός θα είναι πιο αληθινός από ποτέ. Ε λοιπόν, εγώ φοβάμαι να εκτεθώ σε αυτό τον πόνο και το παραδέχομαι. Γραπτώς. Μόνο. Πάλι.
