Πώς ξεχνάς όταν το μόνο που θες να κάνεις είναι να θυμάσαι; Πολύ απλά, δεν ξεχνάς. Όταν ένα περιστατικό, ένα τραγούδι, μια ταινία, ένα μέρος σου θυμίσουν πράγματα, τότε θα κατακλυστείς από αναμνήσεις. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό, μέχρι και όμορφο ακόμα κι αν νιώσεις την καρδιά και το στομάχι σου να δένονται κόμπο. Έρχονται όμως και στιγμές που στα καλά καθούμενα αναγκάζεις εσύ ο ίδιος το μυαλό σου να γεμίσει με εικόνες τις οποίες πολύ καλά έχει κάνει κι έχει παραμερίσει σε μια μικρή γωνίτσα. Νομίζεις πως επειδή ήταν τόσο όμορφα αυτά που έζησες, θα μπορέσεις να ζωντανέψεις ξανά, έστω στιγμιαία, μέσα σου, εκείνη την ευτυχία που ένιωθες. Ποτέ μα ποτέ όμως δεν το πετυχαίνεις. Οι στιγμές εκείνες έφυγαν και δεν ξαναγυρίζουν. Το μόνο που θα σου μείνει είναι μια πικρή νοσταλγία και είναι κρίμα. Δεν το αξίζεις ούτε εσύ ούτε οι όμορφες στιγμές σου. Γι'αυτό ρίξε τώρα ένα τελευταίο χαμόγελο στη σκέψη τους και στην ιδέα της ύπαρξης τους...και ποτέ ξανά. Μη φοβάσαι να αφήσεις παραμελημένο το κουτί. Απλά θα σκονιστεί, δε θα το πετάξεις. Μη φοβάσαι να ξεχάσεις και να κάνεις χώρο στο μυαλό σου για νέες, πολύ πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις που σίγουρα θα έρθουν, στο υπόσχομαι.
