Ξέρεις για ποια στιγμή μιλάω. Για εκείνη τη στιγμή που ένιωσες την καρδιά σου να χτυπάει τόσο δυνατά από ευτυχία που νόμιζες ότι θα σπάσει. Για εκείνη τη στιγμή που δεν μπορούσες ούτε ήθελες να ξεκολλήσεις εκείνο το χαμόγελο από τα χείλη σου- ναι, εκείνο που σε έκανε, για μια στιγμή, να μοιάζεις ακόμα πιο όμορφη. Για εκείνη τη στιγμή που δεν έβρισκες το λόγο να κοιμηθείς γιατί δε θα μπορούσες να ονειρευτείς κάτι περισσότερο από όσα ήδη ζούσες. Για εκείνη τη στιγμή που έβλεπες από το παράθυρο σου τη βροχή κι εσύ την ένιωθες σαν λιακάδα σε πρωινό του Ιουλίου. Για εκείνη τη στιγμή που δεν ξεχώριζες τις μέρες από τις νύχτες σου γιατί είχαν και οι δυο φως. Για εκείνη τη στιγμή που οι άνθρωποι γύρω σου έμοιαζαν πάντα χαμογελαστοί, κι ακόμα κι αν δεν ήταν εσύ μπορούσες να τους προσφέρεις λίγη από τη δική σου ευτυχία- ξεχείλιζε άλλωστε. Για εκείνη τη στιγμή που ένιωσες ότι πραγματικά θα μπορούσες να καταφέρεις τα πάντα. Για εκείνη τη στιγμή που ξέρεις ότι δε θα ξεχάσεις ποτέ.
Για εκείνη τη στιγμή που ήταν μονάχα μια στιγμή.
