Κλείσε το κουτί των αναμνήσεων

Πώς ξεχνάς όταν το μόνο που θες να κάνεις είναι να θυμάσαι; Πολύ απλά, δεν ξεχνάς. Όταν ένα περιστατικό, ένα τραγούδι, μια ταινία, ένα μέρος σου θυμίσουν πράγματα, τότε θα κατακλυστείς από αναμνήσεις. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό, μέχρι και όμορφο ακόμα κι αν νιώσεις την καρδιά και το στομάχι σου να δένονται κόμπο. Έρχονται όμως και στιγμές που στα καλά καθούμενα αναγκάζεις εσύ ο ίδιος το μυαλό σου να γεμίσει με εικόνες τις οποίες πολύ καλά έχει κάνει κι έχει παραμερίσει σε μια μικρή γωνίτσα. Νομίζεις πως επειδή ήταν τόσο όμορφα αυτά που έζησες, θα μπορέσεις να ζωντανέψεις ξανά, έστω στιγμιαία, μέσα σου, εκείνη την ευτυχία που ένιωθες. Ποτέ μα ποτέ όμως δεν το πετυχαίνεις. Οι στιγμές εκείνες έφυγαν και δεν ξαναγυρίζουν. Το μόνο που θα σου μείνει είναι μια πικρή νοσταλγία και είναι κρίμα. Δεν το αξίζεις ούτε εσύ ούτε οι όμορφες στιγμές σου. Γι'αυτό ρίξε τώρα ένα τελευταίο χαμόγελο στη σκέψη τους και στην ιδέα της ύπαρξης τους...και ποτέ ξανά. Μη φοβάσαι να αφήσεις παραμελημένο το κουτί. Απλά θα σκονιστεί, δε θα το πετάξεις. Μη φοβάσαι να ξεχάσεις και να κάνεις χώρο στο μυαλό σου για νέες, πολύ πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις που σίγουρα θα έρθουν, στο υπόσχομαι.

Αυτοί που δε μιλάνε.

Αντιλήφθηκα αρκετά νωρίς στη ζωή μου πως δεν μπορούσα να εκφραστώ στον προφορικό μου λόγο με την ίδια ευκολία που εκφράζομαι στο γραπτό. Αρχικά, θεώρησα ότι με κατέβαλε το άγχος γιατί όταν μιλάς δεν έχεις το χρόνο να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια ικανοποιητική σειρά και το αποτέλεσμα πολλές φορές είναι πλήρως απογοητευτικό. Μεγαλώνοντας, το σκέφτηκα κάπως πιο περίπλοκα. Θα έχω κάποιο πρόβλημα, είπα. Δεν μπορεί. Ίσως χρειάζομαι ιατρική παρακολούθηση και θεραπεία. Δεν είναι κάτι τόσο τρομερό, αντιμετωπίζεται με τη βοήθεια των κατάλληλων ειδικών. Τελικά η εξήγηση ήρθε τελείως αναπάντεχα, όπως γίνεται συνήθως, από μια αγαπημένη μου ψυχή που μου είπε πως πολύ απλά, είμαι ''κότα''. Ε ναι, είναι κάτι που δύσκολα παραδέχεσαι και ευτυχώς που βρίσκονται και κάποιοι άνθρωποι πρόθυμοι να σου ανοίξουν τα μάτια. Όχι πως εσύ θα είσαι πάντα πρόθυμος να τα ανοίξεις, αλλά τελοσπάντων, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Φοβάμαι λοιπόν. Κι αυτός ο φόβος βρίσκεται και σε μικρά και σε μεγάλα πράγματα. Στα μεγάλα όμως είναι εκεί που γίνεται το πραγματικό μακελειό. Στα σημαντικά, σε αυτά που σημαίνουν κάτι παραπάνω για σένα. Αυτά που ξέρεις πως το παραμικρό λάθος μπορεί να σου κοστίσει πολύ ακριβά. Συνήθως η αιτία που κρύβεται από πίσω είναι ο φόβος της απόρριψης. Ο φόβος ότι δε θα καταφέρεις να εντυπωσιάσεις, ότι θα φανείς λίγος, ότι θα πεις τη λάθος λέξη τη λάθος στιγμή και δε θα καταφέρεις ποτέ να τη διορθώσεις. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες στιγμές. Οι στιγμές που δε μιλάς γιατί ξέρεις πως όταν ακούσεις τις λέξεις να βγαίνουν από το στόμα σου, θα πάρουν την πιο αληθινή μορφή τους. Βρίσκεσαι σε μια θέση πιο ευάλωτη από ποτέ. Αφήνεις την καρδιά σου ανοιχτή, έστω και μόνο για μερικά δευτερόλεπτα. Μέσα σε αυτά τα δευτερόλεπτα μπορεί να εισβάλλει μέσα το οτιδήποτε. Κι αν αυτό που εισβάλλει είναι πόνος; Τότε κι αυτός θα είναι πιο αληθινός από ποτέ. Ε λοιπόν, εγώ φοβάμαι να εκτεθώ σε αυτό τον πόνο και το παραδέχομαι. Γραπτώς. Μόνο. Πάλι. 

Φέτος κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου.

Εννοείται πως, ένας από τους κυριότερους λόγους που όλοι περιμένουμε αυτές τις γιορτινές μέρες είναι τα δώρα. Τα δώρα που δίνουμε στα αγαπημένα άτομα γύρω μας και αυτόματα μας κάνουν να νιώθουμε φουλ ευτυχισμένοι επειδή κάναμε εκείνους ευτυχισμένους. Αλτρουισμός φίλοι μου. Πολυσυζητημένη και πολυαμφισβητημένη έννοια, από την οποία όμως υποτίθεται ότι όλοι πρέπει να διακατεχόμαστε, ειδικά αυτές τις μέρες. Αλλά, επειδή από τον πολύ αλτρουισμό προκοπή δεν είδαμε, φέτος προτείνω να επικεντρωθείτε στα άλλα δώρα. Σε εκείνα που έχουν παραλήπτη εσάς. Και ποιος καλύτερος να κάνει δώρο σε εσένα από τον ίδιο σου τον εαυτό; Ποιος ξέρει καλύτερα τα γούστα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες σου; Μην το σκέφτεσαι πολύ, κανείς. Και όταν λέω φέτος, εννοώ φυσικά ολόκληρη τη νέα χρονιά που θα έρθει. Ναι, ολόκληρη. Ποτέ τα δώρα στον εαυτό σου δεν μπορούν να είναι αρκετά. Από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, όλα θα σε κάνουν να νιώσεις όμορφα. Και αξίζεις να νιώθεις όμορφα. Αξίζεις να κακομάθεις τον εαυτό σου. Αξίζεις να σκεφτείς λίγο παραπάνω εσένα από τους άλλους, έτσι για την αλλαγή. Αξίζεις να ζήσεις τον πιο όμορφο χρόνο της ζωής σου. Γιατί, η ευτυχία χτίζεται σιγά σιγά. Και αυτός ο ένας χρόνος θα γίνει και δεύτερος και τρίτος... Και ίσως τελικά μπορέσεις να αποκτήσεις το μεγαλύτερο δώρο, αυτό για το οποίο όλοι θα σε ζηλεύουν- την καλή σχέση με τον εαυτό σου.

Οι φοβίες μας και οι άλλοι

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο δε μας αφήνετε να εκφράσουμε τις φοβίες μας και σε τι ακριβώς επηρεάζει εσάς. Οκ, σε σενα μπορεί να μοιάζει ως ένας φόβος απίστευτα ηλίθιος και άνευ αιτίας αλλά καλώς ή κακώς εγώ δεν είμαι εσύ. Οι φόβοι είναι ανθρώπινοι και ο καθένας μας δικαιούται να έχει όποιους θέλει και όσους θέλει. Θα κάτσω να ακούσω ευχαρίστως κάτι εποικοδομητικό που θα έχεις να μου πεις πάνω στη φοβία μου και σε τρόπους που ίσως με βοηθήσουν να την αντιμετωπίσω, αλλά τα κακόβουλα σχόλια και οι κακεντρεχείς κριτικές να μου λείπουν. Τα συγχαρητήριά μου που προφανώς στάθηκες τόσο τυχερός ώστε να μην αντιμετωπίζεις παρόμοια προβλήματα. Άρα, τι δουλειά έχεις εσύ ο τέλειος, ο μοναδικός, ο αψεγάδιαστος να ασχολείσαι μαζι μας; Άσε εμάς τους ''προβληματικούς'' στην ησυχία μας επιτέλους. Είναι το μόνο που ζητήσαμε.

Ξέχασες ή απλά κουράστηκες να θυμάσαι;

Μια ζωή η ίδια ιστορία. Κάποιος ή κάτι σε πονάει πολύ. Και πρέπει να το/ν ξεχάσεις. Και κυλούν οι μέρες, η μια μετά την άλλη. Κι εσυ πιέζεις τον εαυτό σου να μη σκέφτεται, να μη νιώθει. Σηκώνεσαι, ξαναπέφτεις, ξανασηκώνεσαι, ξαναπέφτεις. Μέχρι που, πια, τα πόδια σου δεν έχουν άλλη δύναμη να σηκώνονται κι έτσι αναγκάζεσαι να μην πέσεις ξανά. Τουλάχιστον μέχρι να ανακτήσεις τις αντοχές σου. Και ξαφνικά βλέπεις πως τις αποκτάς πολύ πιο γρήγορα απ'οσο νόμιζες. Πως σκαρφάλωσες ολόκληρο το βουνό και τώρα πια είσαι στην κορυφή του, έχοντας αφήσει πίσω όσα σε ταλαιπώρησαν. Κι επιλέγεις να μην κοιτάξεις κάτω ποτέ ξανά, γιατί ξέρεις πως πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος της πτώσης. Αλλά είναι ένας κίνδυνος από τον οποίο προς το παρόν έχεις ξεφύγει και μπορείς και πάλι να χαμογελάς. 

Φυσικά, θα υπάρξουν κι εκείνοι που όντως ξεχνούν και χαμογελούν αληθινά. Αυτούς θα τους ζηλεύω για πάντα.

Ευγνωμοσύνη, αυτή η άγνωστη

Κι όμως, υπάρχει κι αυτή η μερίδα ανθρώπων. Μια συγκλονιστικά μεγάλη μερίδα, ανίκανη να νιώσει το παραμικρό ίχνος ευγνωμοσύνης ακόμα κι αν τους έχεις προσφέρει το σημαντικότερο αγαθό του κόσμου, ακόμα κι αν τους βοήθησες στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Και το ερώτημα δεν είναι γιατί το κάνουν. Είναι δεδομένο πως το κάθε άτομο που ανήκει στην κατηγορία αυτή θα πρέπει να εξεταστεί και να μελετηθεί ξεχωριστά και εξονυχιστικά προκειμένου να φτάσουμε στην πηγή του προβλήματος. Γιατί κάποιο πρόβλημα υπάρχει και μάλιστα μεγάλο. Αυτά τα κλισέ περί παιδικής ηλικίας έχουν γίνει τόσο κλισέ ακριβώς επειδή ισχύουν. Το ερώτημα είναι, εσύ, που είσαι τόσο καλα με τον εαυτό σου, τι ακριβώς κάνεις όταν ανέχεσαι αυτές τις καταστάσεις; Τι νομίζεις πως θα πετύχεις; Τι έχεις μέσα στο κεφάλι σου; Να σου πω εγώ τι έχεις. Ότι θα καταφέρεις να τον αλλάξεις, να τον κάνεις άλλον άνθρωπο. Μια, δυο, τρεις, ε δεν μπορεί κάποια στιγμή θα στρώσει, σωστά; Λάθος. Πιο λάθος δεν υπήρξες ποτέ. Νομίζεις δεν προσπάθησε κανείς άλλος πριν από εσένα; Προσπάθησε, απλά βρήκε τοίχο. Από μένα, μακάρι να είσαι ο ξεχωριστός, να έχεις αυτό το ιδιαίτερο, μοναδικό χάρισμα και άγγιγμα που μεταμορφώνει ζωές και ψυχές. Αλλά, μεταξύ μας, πόσο πιθανό είναι αυτό; Και για ποιο λόγο νομίζεις πως εκείνος θα θέλει να μεταμορφωθεί; Οι μισοί δεν εντοπίζουν καν πως κάτι πάει στραβά στη συμπεριφορά τους και οι άλλοι μισοί όχι μόνο το εντοπίζουν, αλλα το απολαμβάνουν κιόλας. Διαστροφικό; Διαστροφικότατο. Αλλά εξακολουθεί να μην είναι δικό σου πρόβλημα. Κι ας παραμείνει έτσι.

Οι επιλογές των άλλων

Και ξαφνικά είδες να φεύγουν από τη ζωή σου άτομα που πίστευες ότι θα ήταν τα τελευταία που θα σε εγκατέλειπαν. Τους επέλεξες και σε επέλεξαν. Μπήκαν μες στη ζωή σου, όπως νόμιζες, για να μείνουν. Για πάντα. Μόνο που ξέχασες πως το ''πάντα'' είναι μια εντελώς σχετική λέξη. Και ότι το ''πάντα'' του καθενός διαφέρει. Τη στιγμή λοιπόν που εσύ έκανες όνειρα και σχέδια, έκαναν κι εκείνοι. Αλλά ήταν εντελώς διαφορετικά από τα δικά σου. Τόσο διαφορετικά, που δε σε συμπεριελάμβαναν καν. Η συμπεριφορά τους απέναντί σου άλλαξε και μάλιστα χωρίς κάποιο προφανή λόγο. Απλά δεν ήθελαν πια να είναι κοντά σου, δεν τους ικανοποιούσε η παρέα σου.

Οι αλλαγές, βέβαια, είναι απαραίτητο συστατικό για να μη βουλιάζουμε στην καθημερινότητα μας. Είναι πάντα ενδιαφέρον και δελεαστικό το να δοκιμάζεις νέα πράγματα και νέους ανθρώπους. Αυτό όμως δε σημαίνει πως πρέπει ν'αφήσεις στην άκρη τα παλιά. Γιατί κι αυτά τα παλιά τα αγάπησες εξίσου κάποια στιγμή, σε κέρδισαν με το δικό τους τρόπο. Και γιατί, όταν παίρνεις την απόφαση να φύγεις, πρέπει να σκέφτεσαι κι αυτούς που μένουν πίσω. Αυτούς που δε συμμερίζονται την επιλογή σου, αλλά τη δέχονται γιατί σε σέβονται και σε νοιάζονται. Και όχι επειδή, όπως πιστεύεις, δεν τους αφήνεις εσύ άλλη επιλογή. Επιλογές υπάρχουν πάντα. Και η επιλογή στην οποία καταλήγουμε λέει πολλά για τον καθένα μας. Ειδικά όταν αυτή πρόκειται να επηρεάσει κι άλλους πέρα από εσένα. Ώρα να σκεφτείτε, λοιπόν, αν σας αρέσει αυτό που λέει η δική σας επιλογή για εσάς.