Ρεαλισμός - Ρομαντισμός : 1 - 0

Οκ, νομίζω κάνει μπαμ και από το όνομα του blog και από προηγούμενες αναρτήσεις πως είμαι ένας ρομαντικός άνθρωπος που του αρέσουν οι αγάπες, τα λουλούδια και τα σοκολατάκια -κυρίως αυτά. Λόγω και της χθεσινής μέρας όμως, νομίζω πως είναι ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα και να βάλουμε κάποια όρια στον αχαλίνωτο ρομαντισμό μερικών. 

Αρχικά, με το να κάνεις διαρκώς πομπώδεις ρομαντικές χειρονομίες δεν πετυχαίνεις να δείξεις ότι όντως αγαπάς το ταίρι σου τόσο απίστευτα πολύ. Το πιο πιθανό είναι ο άλλος να καταλάβει αμέσως πως πρόκειται απλά για κινήσεις εντυπωσιασμού, οι οποίες κιόλας υποκινούνται καθαρά από δική σου ανασφάλεια κι όχι από αγάπη. Επίσης, όσο κι αν πιστεύεις ότι πνίγοντας τον άλλον με τη στοργικότητα και τον πλούσιο συναισθηματισμό σου εκείνος θα κατανοήσει πως δε θα βρει πουθενά καλύτερα και θα μείνει δίπλα σου να τον φροντίζεις αιώνια, δε θα γίνει έτσι. Είναι πολύ πιο πιθανό -και λογικό- απλά να πνιγεί μια κι έξω, και κάπως έτσι να βρεθείς ξανά στην αναζήτηση νέου συντρόφου. 

Όχι, δεν το κάνεις από την υπέρτατη, ολοκληρωτική αγάπη που νιώθεις. Μην κοροϊδεύεις και τον εαυτό σου κι εμάς μαζί. Αυτός που αγαπάει πραγματικά, δεν έχει καμία ανάγκη από τέτοιες κινήσεις. Δε λέω να είσαι ωμός, κυνικός και να λείπει παντελώς ο ρομαντισμός από τη σχέση. Ο ρομαντισμός είναι όμορφος και όλοι τον έχουμε ανάγκη στη ζωή μας. Αλλά μία ερωτική σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων είναι από μόνη της κάτι το ρομαντικό. Και όσο μπορεί να χαμογελάει ακόμα αληθινά ο ένας στον άλλον, τότε είστε μια χαρά, δε χρειάζεστε τίποτε παραπάνω.

Εξάλλου, η υπερβολική δόση από όμορφα πράγματα συνήθως είναι και η πιο θανατηφόρα. 

Μη σου τυχει

Από μικρή ήμουν πάντα πολύ ρομαντική, αφελής, υπεραισιόδοξη. Πίστευα πως το τυχερό μου- σε κάθε τομέα- θα έρθει να με βρει έτσι απλά. Θα έρθει στο σπίτι μου, θα μου χτυπήσει την πόρτα, θα του ανοίξω, θα αγκαλιαστούμε και θα ζήσουμε happily ever after. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι δεν είχα κανέναν απολύτως λόγο να είμαι έτσι και να πιστεύω αυτά που πίστευα. Γιατί, κάθε φορά που άφηνα την τύχη μου να παίξει το ρόλο που της είχα απονείμει, εκείνη αποτύγχανε παταγωδώς. Και, για να είμαι ειλικρινής, καλύτερα έτσι. Διαπίστωσα πως έπρεπε να πάρω τη ζωή στα χέρια μου, να κινούμαι διαρκώς, να φέρνω τον κόσμο άνω κάτω μέχρι να γίνει το όνειρό μου πραγματικότητα. Τι να σου κάνουν και τα όνειρα από μόνα τους αν δεν τα κυνηγήσεις; Απλές σκέψεις είναι που πρέπει να τις βάλεις σε εφαρμογή για να γίνει η δουλειά. Θα επιδιώξεις, θα κυνηγήσεις, θα στοχεύσεις, και αν πετύχεις, πέτυχες. Αν όχι, εξακολουθείς να έχεις ένα κέρδος- την εμπειρία του κυνηγιού. Ακόμη κι αν δε δεις τα επιθυμητά αποτελέσματα, σίγουρα θα έχεις κάνει κάτι πολύ καλύτερο από το να κάθεσαι στον καναπέ σου και να τα περιμένεις όλα στο πιάτο. Που μπορεί και να σου έρθουν δηλαδή, αλλά πολύ πιο νόστιμο το φαγητό που έχεις μαγειρέψει από το έτοιμο...πώς να το κάνουμε.  

Βήματα

Κάπως έτσι είναι ολόκληρη η ζωή σου, γεμάτη βήματα. Βήματα, πότε μεγαλύτερα, πότε μικρότερα. Άλλοτε προς τα μπρος, άλλοτε προς τα πίσω. Άλλοτε προς τη σωστή και άλλοτε προς τη λάθος κατεύθυνση. Μα, τι σημασία έχει τι είδους βήματα είναι; Σημασία έχει να τα κάνεις. Γιατί, η στασιμότητα είναι ο πιο ύπουλος επισκέπτης. Αν του επιτρέψεις να περάσει και να βολευτεί μέσα στη ζωή σου, μετά πολύ δύσκολα τον ξεφορτώνεσαι. Ίσως να νομίζεις πως αυτή τη στιγμή ένας τέτοιος επισκέπτης είναι ο ιδανικότερος για σένα. Χρειάζεσαι ένα διάλειμμα από όλα όσα σε αγχώνουν, σε θυμώνουν, σε στεναχωρούν. Αλλά αν σταματάς για διαλείμματα σε κάθε αποτυχία της ζωής σου, η ζωή θα σε προσπεράσει. Και καλά θα κάνει δηλαδή. Γι'αυτό πρέπει να μάθεις να κινείσαι διαρκώς, με κάθε ευκαιρία, με κάθε τρόπο, με κάθε κόστος. Ε, κι αν στραβοπατήσεις λιγάκι, δεν έγινε και τίποτα.