Από μικρή ήμουν πάντα πολύ ρομαντική, αφελής, υπεραισιόδοξη. Πίστευα πως το τυχερό μου- σε κάθε τομέα- θα έρθει να με βρει έτσι απλά. Θα έρθει στο σπίτι μου, θα μου χτυπήσει την πόρτα, θα του ανοίξω, θα αγκαλιαστούμε και θα ζήσουμε happily ever after. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι δεν είχα κανέναν απολύτως λόγο να είμαι έτσι και να πιστεύω αυτά που πίστευα. Γιατί, κάθε φορά που άφηνα την τύχη μου να παίξει το ρόλο που της είχα απονείμει, εκείνη αποτύγχανε παταγωδώς. Και, για να είμαι ειλικρινής, καλύτερα έτσι. Διαπίστωσα πως έπρεπε να πάρω τη ζωή στα χέρια μου, να κινούμαι διαρκώς, να φέρνω τον κόσμο άνω κάτω μέχρι να γίνει το όνειρό μου πραγματικότητα. Τι να σου κάνουν και τα όνειρα από μόνα τους αν δεν τα κυνηγήσεις; Απλές σκέψεις είναι που πρέπει να τις βάλεις σε εφαρμογή για να γίνει η δουλειά. Θα επιδιώξεις, θα κυνηγήσεις, θα στοχεύσεις, και αν πετύχεις, πέτυχες. Αν όχι, εξακολουθείς να έχεις ένα κέρδος- την εμπειρία του κυνηγιού. Ακόμη κι αν δε δεις τα επιθυμητά αποτελέσματα, σίγουρα θα έχεις κάνει κάτι πολύ καλύτερο από το να κάθεσαι στον καναπέ σου και να τα περιμένεις όλα στο πιάτο. Που μπορεί και να σου έρθουν δηλαδή, αλλά πολύ πιο νόστιμο το φαγητό που έχεις μαγειρέψει από το έτοιμο...πώς να το κάνουμε.
Πιστεύω πως δεν μπορείς να κυνηγήσεις τον έρωτα ή/και την αγάπη, κάποια πράγματα είναι ακριβώς όπως τα περιγράφεις, θα σου χτυπήσουν την πόρτα τη στιγμή που δεν θα περιμένεις απολύτως κανέναν ... συνήθως βρίσκεις αυτό που χρειάζεσαι όταν σταματήσεις να το ψάχνεις (: (αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη)
ΑπάντησηΔιαγραφή