Το μεγαλείο της μοναξιάς

Όχι, δε μ'αρέσει να είμαι μόνη μου. Αγαπώ τους δικούς μου ανθρώπους και η παρέα τους πάντα με γεμίζει ποικίλα συναισθήματα. Γελάω, διασκεδάζω, συζητάω, προβληματίζομαι. Έτσι ακριβώς όπως πρέπει να είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, να περιέχουν λίγο απ'όλα. 

Κι όμως, έχω βρεθεί πολλές φορές να προτιμώ στιγμές μοναξιάς. Μικρές ή μεγάλες στιγμές, ανεκτίμητης αξίας, οι οποίες σε βοηθούν να καταλάβεις καλύτερα τον εαυτό σου, και σε βοηθούν να κάνεις εκείνα τα απαραίτητα στη ζωή διαλείμματα από την καθημερινότητα, αυτά που σε σώζουν όταν είσαι ένα βήμα πριν τρελαθείς. Και πράγματι, ένας τέτοιος κίνδυνος δεν είναι ουτοπικός. Οι προκλήσεις που μας παρουσιάζονται καθημερινά, δεν αντιμετωπίζονται το ίδιο εύκολα από όλους. Είναι και κάποιοι που χρειάζονται να αποσυρθούν, να απομακρυνθούν για λίγο, να δουν τα πράγματα πιο καθαρά, να εξετάσουν τις επιλογές τους. Μόνοι τους. Πολλές φορές, οι άλλες γνώμες είναι καταστροφικές. Ακόμα κι αν δεν τις ακολουθήσεις, θα σε αποσυντονίσουν. Μέσα στη ''μαγεία'' της μοναξιάς όμως, υπάρχεις εσύ και μόνο εσύ. Σου δίνεται η ευκαιρία να σκέφτεσαι και να δρας μόνο για τον εαυτό σου. Κι αυτό είναι τόσο, μα τόσο αναζωογονητικό. Γιατί σκέψου πόσο χαμένο χρόνο έχεις αφιερώσει σε ανθρώπους γύρω σου που δε σου τον ανταπέδωσαν ποτέ. Αυτός ο χρόνος θα μπορούσε να έχει αφιερωθεί αποκλειστικά σε σένα και τότε δε θα γινόταν σε καμία περίπτωση να αποδειχθεί χαμένος.

Δεν είναι κάτι εγωιστικό, δεν είναι κάτι εγωπαθές, είναι μια πραγματικότητα που σε κοιτάει μες στα μάτια και δεν μπορείς παρά να την κοιτάξεις κι εσύ. Και, ειλικρινά, δεν περιγράφεται με λόγια το πόσο όμορφα θα νιώσεις αν το κάνεις.

Η απελευθέρωση

Ξέρεις πολύ καλά για ποιο αίσθημα θα μιλήσω εδώ. Αυτό που νιώθεις όταν μπορείς επιτέλους να αναπνεύσεις ξανά. Γιατί τόσο καιρό, κάποιος, κάτι, σου κρατούσε σφιχτά τη μύτη και το στόμα και δε γινόταν να πάρεις ανάσα από πουθενά. Ώσπου μια μέρα έγινε η μεγάλη έκρηξη. Και ανέπνευσες ξανά. Και με αυτή την ανάσα μπόρεσες να πεις λέξεις που ποτέ δεν πίστευες ότι θα έλεγες. Ναι, όλες μαζί στην ίδια ανάσα. Αυτές ήταν που σε απελευθέρωσαν πραγματικά. Γιατί, το ότι δεν μπορούσες να αναπνεύσεις δεν οφειλόταν μόνο στα χέρια που σου έκλειναν τη μύτη και το στόμα. Οφειλόταν και στο τεράστιο βάρος αυτών των λέξεων που είχες μέσα σου και δεν μπορούσες να βγάλεις προς τα έξω. Οι λέξεις που κρύβεις μέσα σου είναι πάντα το πιο δυσβάσταχτο βάρος. Είναι αλήθεια, έπρεπε πολύ νωρίτερα να έχεις απομακρύνει αυτά τα χέρια από πάνω σου. Αλλά είμαι σίγουρη ότι, με τον τρόπο σου, πάλεψες πολύ. Και ακριβώς γι'αυτό το λόγο, γι'αυτή τη μάχη που έδωσες, πρέπει να νιώθεις νικητής, πρέπει να νιώθεις ένας μικρός ήρωας. Και το βραβείο; Η ανάσα σου.

Οι ήσυχοι άνθρωποι

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που δε θα σου τραβήξουν αμέσως την προσοχή. Εκείνοι που την πρώτη φορά -ίσως και τη δεύτερη- που θα τους δεις δε θα σου κάνουν κάποια ιδιαίτερη εντύπωση. Δε μιλούν ακατάπαυστα, δε θέλουν να είναι το κέντρο της προσοχής, δεν παλεύουν να σε μαγέψουν. Κι όμως, τα καταφέρνουν αργά και σταθερά, με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο.

Γιατί, όσο κι αν προκαλούν αντιδράσεις με χαρακτηρισμούς όπως ξενέρωτοι και φλώροι από άτομα που θεωρούνται πιο κοινωνικά και ''φυσιολογικά'', αυτοί οι άνθρωποι είναι ξεχωριστοί. Και ακριβώς γι'αυτό προκαλούν και αντιδράσεις. Το φοβόμαστε το διαφορετικό. Αλλά, ταυτόχρονα, το αναζητάμε κιόλας. Κι επειδή επικρατεί αυτός ο διχασμός μέσα τους, προσπαθούν να το μεταφέρουν και στους ήσυχους, τους Άλλους, τους εξωγήινους. Κάπως έτσι θα σε κάνουν να νιώσεις. Κι εδώ έρχεται ο δύσκολος δικός σου ρόλος ήσυχε άνθρωπε. Να μην πτοηθείς από αυτά που θα σου πουν. Να μην αλλάξεις για χάρη τους, να μη σκεφτείς καν να αλλάξεις. Εδώ δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει μόνο αυτό που κάνει εσένα να αισθάνεσαι όμορφα. Και ποιος είναι δηλαδή αυτός ο κάθε ''φυσιολογικός'' που θα σου πει ότι πρέπει να γίνεις κι εσύ σαν αυτόν; Ευτυχώς δεν πρόκειται για κάτι που ορίζει εκείνος και ευτυχώς δεν έχουν όλοι εκεί έξω τόσο μικρό μυαλό. Δεν έφερες και το τέλος του κόσμου επειδή δε χοροπηδάς σαν κατσίκι όπου βρεθείς κι όπου σταθείς ή επειδή δε θες να ανοίξεις κουβέντα με τον καθένα στο δρόμο. Μπράβο σε αυτούς που το κάνουν επειδή το γουστάρουν, αλλά εξίσου μπράβο σε αυτούς που δεν το κάνουν επειδή δεν το γουστάρουν. Και σε αυτούς αξίζει ένα πολύ πιο δυνατό μπράβο, με δύναμη ικανή να καλύψει όλα τα υπόλοιπα, ''φυσιολογικά'' σχόλια.