Ξέρεις πολύ καλά για ποιο αίσθημα θα μιλήσω εδώ. Αυτό που νιώθεις όταν μπορείς επιτέλους να αναπνεύσεις ξανά. Γιατί τόσο καιρό, κάποιος, κάτι, σου κρατούσε σφιχτά τη μύτη και το στόμα και δε γινόταν να πάρεις ανάσα από πουθενά. Ώσπου μια μέρα έγινε η μεγάλη έκρηξη. Και ανέπνευσες ξανά. Και με αυτή την ανάσα μπόρεσες να πεις λέξεις που ποτέ δεν πίστευες ότι θα έλεγες. Ναι, όλες μαζί στην ίδια ανάσα. Αυτές ήταν που σε απελευθέρωσαν πραγματικά. Γιατί, το ότι δεν μπορούσες να αναπνεύσεις δεν οφειλόταν μόνο στα χέρια που σου έκλειναν τη μύτη και το στόμα. Οφειλόταν και στο τεράστιο βάρος αυτών των λέξεων που είχες μέσα σου και δεν μπορούσες να βγάλεις προς τα έξω. Οι λέξεις που κρύβεις μέσα σου είναι πάντα το πιο δυσβάσταχτο βάρος. Είναι αλήθεια, έπρεπε πολύ νωρίτερα να έχεις απομακρύνει αυτά τα χέρια από πάνω σου. Αλλά είμαι σίγουρη ότι, με τον τρόπο σου, πάλεψες πολύ. Και ακριβώς γι'αυτό το λόγο, γι'αυτή τη μάχη που έδωσες, πρέπει να νιώθεις νικητής, πρέπει να νιώθεις ένας μικρός ήρωας. Και το βραβείο; Η ανάσα σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου