Αν κάποιος σε ανάγκαζε να αντικρίσεις κατάματα τις επιλογές σου, θα το άντεχες; Και αν το άντεχες, θα τις κοιτούσες χαμογελαστός ή με μια δόση θλίψης και πικρίας; Όλοι έχουμε κάνει πράγματα στη ζωή μας για τα οποία έχουμε μετανιώσει. Πράγματα που πλήγωσαν είτε τους γύρω μας είτε εμάς τους ίδιους. Και τα περισσότερα ξέραμε ήδη από την αρχή πως ήταν λάθη. Γιατί συνεχίσαμε να τα κάνουμε λοιπόν; Φυσικά και δε φταις εσύ για όλα. Είναι γεγονός πως οι ευθύνες πρέπει να αποδίδονται και στις δύο πλευρές. Όμως, ας μη γελιόμαστε, εσύ θέλησες να ξεκινήσεις αυτό το παιχνίδι και ο άλλος απλά σε ακολούθησε. Και τώρα έχεις καταστρέψει δύο ζωές -βέβαια, και τη δική σου μαζί. Γιατί όσα έκανες θα σε ακολουθούν για πάντα. Πολύ σπάνια ένα ''λάθος της στιγμής'' είναι όντως της στιγμής. Στην πραγματικότητα, ο χαρακτήρας μας αποκαλύπτεται περισσότερο μέσα από αυτά τα ''λάθη της στιγμής''. Υπάρχει λόγος λοιπόν που εσύ έκανες το συγκεκριμένο λάθος. Και κάπως έτσι έρχεσαι αντιμέτωπος με το πιο δύσκολο εγχείρημα. Να μην αφήσεις αυτά τα λάθη να σε ακολουθούν για πάντα. Πολλές φορές προσπαθείς να ξεφύγεις, υποσχόμενος στον εαυτό σου πως θα αλλάξεις και κάνοντας νέες, σωστές πλέον επιλογές. Προχωράς, αφήνεις πίσω αυτά που σε στιγμάτισαν και φτιάχνεις μια καινούρια ζωή. Μπορείς πράγματι να αλλάξεις. Μπορείς πράγματι να προχωρήσεις. Αλλά μην πιστέψεις ποτέ πως θα ξεχάσεις. Και ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Αν θες να έχεις έστω και την παραμικρή ελπίδα να μην τα επαναλάβεις, πρέπει να θυμάσαι.
Ποτέ δεν πίστευα ότι υπάρχει απολύτως λευκό χρώμα. Όπως ούτε και απολύτως μαύρο. Στην περίπτωσή μας, βέβαια, αυτό το ''λευκό'' απομακρύνεται τόσο πολύ από το λευκό, που αρχίζει και μοιάζει επικίνδυνα στο μαύρο. Όλοι λέμε λευκά ψέματα. Έχουμε ξεκινήσει να τα λέμε από πολύ μικρή ηλικία, από τότε ακόμα που η μαμά μας ρωτούσε αν φάγαμε το φαγητό μας, και της απαντούσαμε ψευδώς ναι, μόνο και μόνο επειδή θέλαμε να μας αφήσει να φάμε σοκολάτα. Και όσο αθώο και, ίσως, χαριτωμένο να ακούγεται αυτό το παράδειγμα, κάπως έτσι αρχίζει η ζημιά. Γιατί μεγαλώνοντας η καθημερινότητά σου αλλάζει, γεμίζει διαρκώς κι εσύ πρέπει να μπορείς να συνεχίσεις να ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις. Αυτό φυσικά είναι αδύνατο κι έτσι πολύ συχνά αναγκάζεσαι να λες κάποια λευκά ''ψεματάκια'' για να δικαιολογήσεις τον εαυτό σου ή αγαπημένα σου πρόσωπα. Αλλά τι γίνεται όταν αυτή η συχνότητα όλο και αυξάνεται; Όταν αυτά τα ''ψεματάκια'' φτάνουν στο σημείο να αποτελούν την καθημερινότητα σου; Όταν οι δικαιολογίες για αυτά τα ''ψεματάκια'' τελειώνουν; Χάνεις τον έλεγχο και δεν ξέρεις πώς να το σταματήσεις. Ή μάλλον ξέρεις, αλλά φαντάζει σχεδόν ακατόρθωτο -και πιθανότατα είναι. Σου φαίνεται τόσο απλό στην αρχή. ''Σιγά, ένα μικρό ψεματάκι είπα... Πόσο κακό να προκαλέσει πια''; Και κάπως έτσι, τα λευκά ψέματα καταλήγουν να είναι τα πιο ύπουλα και καταστροφικά απ'όλα τα ψέματα. Γιατί, ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Δεν έχει θέση ο ενικός αριθμός στο λευκό ψέμα.
Θυμάμαι μια ζωή τον εαυτό μου να παραπονιέται πως δεν μπορεί να βρει το σωστό άνθρωπο να σταθεί δίπλα του. Όχι πως δεν παραπονιέμαι και για όλα τα υπόλοιπα δηλαδή. Αλλά στον τομέα αυτό πάντα βρισκόταν η πλειονότητα των παραπόνων μου. Πάντα ήξερα τι ήθελα. Από μικρή. Και πάντα το κυνηγούσα. Ή μήπως όχι; Γιατί, όταν ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις και το κυνηγήσεις, κάποια στιγμή θα πρέπει και να το κατακτήσεις. Όμως εγώ δεν το κατέκτησα ποτέ. Μέχρι τώρα τουλάχιστον. Και κάπως έτσι, έρχονται σκέψεις στο μυαλό. Μήπως τελικά δεν ξέρεις και τόσο καλά τι θέλεις; Ή μήπως ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις αλλά φοβάσαι να το κυνηγήσεις επειδή πιστεύεις ότι δε θα είσαι αρκετός; Και άραγε, μπορεί να ξεπεραστεί ποτέ αυτός ο φόβος; Ίσως έχουμε βολευτεί στην ησυχία μας και δεν είμαστε έτοιμοι να μας τη διαταράξει κάποιος, έτσι ακριβώς όπως θα πρέπει να διαταράσσεται και να συγκλονίζεται από ένα δυνατό συναίσθημα. Όμως, αφού αυτό το δυνατό συναίσθημα αναζητάς μια ολόκληρη ζωή, γιατί να το φοβηθείς; Πρόκειται για ένα ''κρυφτό'' ανάμεσα σ'εσένα και τους άλλους. Και παίζοντας με τέτοιες στρατηγικές, πίστεψέ με, δε θα κερδίσεις αυτή την παρτίδα. Ούτε και την επόμενη. Ίσως και να μη θέλεις να σε βρουν. Αλλά ο κερδισμένος στην παρτίδα αυτή είναι εκείνος που τον βρίσκουν.
Και ξυπνάς ξαφνικά ένα πρωί από αυτό το τηλεφώνημα. Ένα τηλεφώνημα που παρακαλούσες τόσο πολύ να μην έρθει ποτέ, κι όμως, ήσουν σίγουρος ότι θα έρθει. Νιώθεις ότι ζεις σε ένα όνειρο. Σε έναν εφιάλτη από τον οποίο παλεύεις να ξυπνήσεις, αλλά μάταια. Προσπαθώ να θυμηθώ τα συναισθήματα που ένιωσα εκείνη τη μέρα. Δεν μπορώ. Υπήρχε απλά ένα κενό. 6 χρόνια μετά, αυτό το κενό είναι ακόμα εδώ. Και δε θα γεμίσει ποτέ. Γιατί μερικοί άνθρωποι είναι απλά αναντικατάστατοι. Θυμάμαι που φοβόμουν ότι θα ξεχάσω τη μυρωδιά σου, το πρόσωπό σου, τη φωνή σου. Ευτυχώς, δεν έχω ξεχάσει τίποτα. Και φυσικά ευτυχώς. Γιατί όσο και αν πονάει, όσο κι αν νιώθω έναν απίστευτο κόμπο στο λαιμό κάθε φορά που τα θυμάμαι, πρέπει να τα θυμάμαι. Μου κάνει καλό να τα θυμάμαι. Νιώθω καλύτερος άνθρωπος και μόνο στη σκέψη τους. Άλλωστε, το σημαντικότερο είναι να βρίσκεται ο άλλος μέσα σου. Από εκεί δε θα μπορέσει ποτέ, κανείς να τον πάρει. Ναι, ο χρόνος γιατρεύει πολλά. Αλλά όχι τα πάντα. Και σίγουρα όχι έναν πόνο τόσο οξύ που σε χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά με κάθε σκέψη. Αν όμως καταφέρεις να επικεντρωθείς στις ευτυχισμένες στιγμές σας, τότε θα είσαι πραγματικά ευγνώμων που ο χρόνος δεν κατάφερε να αγγίξει τη μνήμη σου. Και για μένα μόνο τέτοιες υπάρχουν. Στιγμές ευτυχίας. Αναμνήσεις ευτυχίας. Ατέλειωτης ευτυχίας.
Τι είναι εξάλλου ολόκληρη η ζωή σου; Μονάχα μια ανάμνηση. Στο χέρι σου είναι να την κάνεις μια ανάμνηση που αξίζει να θυμάσαι.
Ζήλια από εγωισμό. Τόσο απλό και τόσο περίπλοκο θέμα. Είναι στη φύση μας όταν θέλουμε κάτι δικό μας να μην αντέχουμε με τίποτα στην ιδέα ότι θα το αποκτήσει κάποιος άλλος. Αυτόματα, θα τον μισήσουμε και θα αρχίσουμε να καταστρώνουμε σχέδια για την εξόντωσή του. Και αν θέλουμε κάτι δικό μας αλλά απλώς για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας και να προσθέσουμε ένα ακόμα τρόπαιο στη συλλογή μας; Τότε αρχίζει η παράνοια. Δυστυχώς αυτό το ''κάτι'' μπορεί να είναι κάποιος άνθρωπος που έχεις αποφασίσει ότι θα του φέρεσαι σαν αντικείμενο. Όλοι έχουμε υπάρξει θύτες και θύματα. Αρχίζει σαν μια απλή ιδέα που γυρίζει στο κεφάλι σου, γιατί φυσικά ποτέ δεν πίστευες ότι εσύ θα επιθυμούσες το συγκεκριμένο ''αντικείμενο''. Αλλά το επιθύμησες. Και τώρα το επιθυμεί και κάποιος άλλος. Και η δική του επιθυμία είναι μεγαλύτερη από τη δική σου κι αυτό σε τρελαίνει. Γιατί μπορεί να έχεις ήδη κατακτήσει εσύ αυτό που θέλει, όμως κανείς στην πραγματικότητα δεν είναι αντικείμενο και κανείς στην πραγματικότητα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και οι ισορροπίες αλλάζουν πολύ εύκολα. Κι εσύ πρέπει να κινητοποιηθείς για να μη χάσεις το τρόπαιο. Και κινητοποιείσαι. Και κάπου εδώ αρχίζουμε να μετράμε απώλειες... Όχι δικές σου, φυσικά. Εσύ είσαι και πρέπει να είσαι ο νικητής. Αλλά για πόσο; Τι έφταιξε κι αυτό το καημένο το ''αντικείμενο'' να το πετάς από δω κι από κει για να διασκεδάσεις; Απλά βρέθηκε στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή...
Κάθε φορά που σε σκέφτομαι, θυμάμαι αυτό το χαμόγελο που μου έβγαινε ασυναίσθητα στα χείλη όταν με κοιτούσες. Αλλά κυρίως όταν δε με κοιτούσες. Όταν γύριζες την πλάτη σου να μιλήσεις με το διπλανό κι έστρεφες αλλού την προσοχή σου. Εγώ συνέχιζα να σε κοιτάζω και να χαμογελάω. Χωρίς να ξέρω το γιατί. Και χωρίς να μπορώ να σε κάνω να το δεις. Αλλά χαμογελούσα. Και δεν μπορούσα ούτε ήθελα να σταματήσω. Δε σε ένοιαζε, δεν το κατάλαβες, δεν προσπάθησες καν να το καταλάβεις. Αλλά δεν πειράζει. Γιατί αυτά τα κρυμμένα μου χαμόγελα θα σου ανήκουν πάντα. Να μάθεις να τα αναζητάς αυτά τα κρυμμένα χαμόγελα. Γιατί είναι τα μόνα αληθινά.
Ή turning point όπως λένε κι οι αγαπητοί μου Άγγλοι. Εκείνη η στιγμή που αλλάζει κάτι σημαντικό στη ζωή σου και έρχεται η ώρα να πάρεις κάποιες αποφάσεις. Αποφάσεις που τόσο καιρό απέφευγες. Όχι επειδή δεν τις είχες σκεφτεί, όχι επειδή δεν ήσουν αρκετά δυνατός για να τις πάρεις, αλλά επειδή είχες βολευτεί. Και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να βολεύεσαι στη σιγουριά μιας κατάστασης. Σε κάνει να φαίνεσαι αδύναμος, ενώ δεν είσαι. Δίνεις το δικαίωμα στους γύρω σου για κάθε μορφή σχολίων. Και μην πιστέψεις ούτε λεπτό ότι ο κόσμος δε θα μιλήσει. Θα μιλήσει. Και θα πει πολλά. Κι εσύ μπορεί από αντίδραση να συνεχίσεις να μένεις κολλημένος σε ένα βούρκο που σε τραβάει όλο και πιο βαθιά. Αλλά μην το κάνεις γι'αυτούς. Κάνε το για σένα. Προχώρα παρακάτω και μην κοιτάξεις πίσω σου. Όσο κοιτάς θα νοσταλγείς, κι όσο νοσταλγείς κάνεις ένα βήμα πιο κοντά στην καταστροφή σου.
Όνειρα... Από πού ν'αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς... Αν και τα όνειρα δεν πρέπει να τελειώνουν. Ποτέ και για κανένα λόγο. Όσο μεγάλα κι αν είναι, όσο ακατόρθωτα κι αν μοιάζουν. Αυτά τα όνειρα μας κρατούν ζωντανούς. Αυτά μας σπρώχνουν παρακάτω στη ζωή μας. Αυτά μας κάνουν να χαμογελάμε ακόμα κι όταν βρισκόμαστε στις πιο δύσκολες στιγμές μας. Αυτά θέλω κι εγώ να μοιραστώ μαζί σας. Γιατί τι πιο όμορφο από το να μπορείς τελικά να μοιραστείς ''αυτά τα όνειρα''...
