Ίσως και να μη θέλουμε να μας βρουν.

Θυμάμαι μια ζωή τον εαυτό μου να παραπονιέται πως δεν μπορεί να βρει το σωστό άνθρωπο να σταθεί δίπλα του. Όχι πως δεν παραπονιέμαι και για όλα τα υπόλοιπα δηλαδή. Αλλά στον τομέα αυτό πάντα βρισκόταν η πλειονότητα των παραπόνων μου. Πάντα ήξερα τι ήθελα. Από μικρή. Και πάντα το κυνηγούσα. Ή μήπως όχι; 

Γιατί, όταν ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις και το κυνηγήσεις, κάποια στιγμή θα πρέπει και να το κατακτήσεις. Όμως εγώ δεν το κατέκτησα ποτέ. Μέχρι τώρα τουλάχιστον. Και κάπως έτσι, έρχονται σκέψεις στο μυαλό. Μήπως τελικά δεν ξέρεις και τόσο καλά τι θέλεις; Ή μήπως ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις αλλά φοβάσαι να το κυνηγήσεις επειδή πιστεύεις ότι δε θα είσαι αρκετός; Και άραγε, μπορεί να ξεπεραστεί ποτέ αυτός ο φόβος; Ίσως έχουμε βολευτεί στην ησυχία μας και δεν είμαστε έτοιμοι να μας τη διαταράξει κάποιος, έτσι ακριβώς όπως θα πρέπει να διαταράσσεται και να συγκλονίζεται από ένα δυνατό συναίσθημα. Όμως, αφού αυτό το δυνατό συναίσθημα αναζητάς μια ολόκληρη ζωή, γιατί να το φοβηθείς; Πρόκειται για ένα ''κρυφτό'' ανάμεσα σ'εσένα και τους άλλους. Και παίζοντας με τέτοιες στρατηγικές, πίστεψέ με, δε θα κερδίσεις αυτή την παρτίδα. Ούτε και την επόμενη. 

Ίσως και να μη θέλεις να σε βρουν. Αλλά ο κερδισμένος στην παρτίδα αυτή είναι εκείνος που τον βρίσκουν.