Το λευκό ψέμα.

Ποτέ δεν πίστευα ότι υπάρχει απολύτως λευκό χρώμα. Όπως ούτε και απολύτως μαύρο. Στην περίπτωσή μας, βέβαια, αυτό το ''λευκό'' απομακρύνεται τόσο πολύ από το λευκό, που αρχίζει και μοιάζει επικίνδυνα στο μαύρο. Όλοι λέμε λευκά ψέματα. Έχουμε ξεκινήσει να τα λέμε από πολύ μικρή ηλικία, από τότε ακόμα που η μαμά μας ρωτούσε αν φάγαμε το φαγητό μας, και της απαντούσαμε ψευδώς ναι, μόνο και μόνο επειδή θέλαμε να μας αφήσει να φάμε σοκολάτα. Και όσο αθώο και, ίσως, χαριτωμένο να ακούγεται αυτό το παράδειγμα, κάπως έτσι αρχίζει η ζημιά. Γιατί μεγαλώνοντας η καθημερινότητά σου αλλάζει, γεμίζει διαρκώς κι εσύ πρέπει να μπορείς να συνεχίσεις να ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις. 

Αυτό φυσικά είναι αδύνατο κι έτσι πολύ συχνά αναγκάζεσαι να λες κάποια λευκά ''ψεματάκια'' για να δικαιολογήσεις τον εαυτό σου ή αγαπημένα σου πρόσωπα. Αλλά τι γίνεται όταν αυτή η συχνότητα όλο και αυξάνεται; Όταν αυτά τα ''ψεματάκια'' φτάνουν στο σημείο να αποτελούν την καθημερινότητα σου; Όταν οι δικαιολογίες για αυτά τα ''ψεματάκια'' τελειώνουν; Χάνεις τον έλεγχο και δεν ξέρεις πώς να το σταματήσεις. Ή μάλλον ξέρεις, αλλά φαντάζει σχεδόν ακατόρθωτο -και πιθανότατα είναι. Σου φαίνεται τόσο απλό στην αρχή. ''Σιγά, ένα μικρό ψεματάκι είπα... Πόσο κακό να προκαλέσει πια'';  Και κάπως έτσι, τα λευκά ψέματα καταλήγουν να είναι τα πιο ύπουλα και καταστροφικά απ'όλα τα ψέματα. 

Γιατί, ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Δεν έχει θέση ο ενικός αριθμός στο λευκό ψέμα.