Το αντικείμενο.

Ζήλια από εγωισμό. Τόσο απλό και τόσο περίπλοκο θέμα. Είναι στη φύση μας όταν θέλουμε κάτι δικό μας να μην αντέχουμε με τίποτα στην ιδέα ότι θα το αποκτήσει κάποιος άλλος. Αυτόματα, θα τον μισήσουμε και θα αρχίσουμε να καταστρώνουμε σχέδια για την εξόντωσή του. Και αν θέλουμε κάτι δικό μας αλλά απλώς για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας και να προσθέσουμε ένα ακόμα τρόπαιο στη συλλογή μας; Τότε αρχίζει η παράνοια.

Δυστυχώς αυτό το ''κάτι'' μπορεί να είναι κάποιος άνθρωπος που έχεις αποφασίσει ότι θα του φέρεσαι σαν αντικείμενο. Όλοι έχουμε υπάρξει θύτες και θύματα. Αρχίζει σαν μια απλή ιδέα που γυρίζει στο κεφάλι σου, γιατί φυσικά ποτέ δεν πίστευες ότι εσύ θα επιθυμούσες το συγκεκριμένο ''αντικείμενο''. Αλλά το επιθύμησες. Και τώρα το επιθυμεί και κάποιος άλλος. Και η δική του επιθυμία είναι μεγαλύτερη από τη δική σου κι αυτό σε τρελαίνει. Γιατί μπορεί να έχεις ήδη κατακτήσει εσύ αυτό που θέλει, όμως κανείς στην πραγματικότητα δεν είναι αντικείμενο και κανείς στην πραγματικότητα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και οι ισορροπίες αλλάζουν πολύ εύκολα. Κι εσύ πρέπει να κινητοποιηθείς για να μη χάσεις το τρόπαιο. Και κινητοποιείσαι. Και κάπου εδώ αρχίζουμε να μετράμε απώλειες... Όχι δικές σου, φυσικά. Εσύ είσαι και πρέπει να είσαι ο νικητής. Αλλά για πόσο; Τι έφταιξε κι αυτό το καημένο το ''αντικείμενο'' να το πετάς από δω κι από κει για να διασκεδάσεις; Απλά βρέθηκε στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή...