Ένα δώρο για τον εαυτό σου και μόνο

Και ποιο είναι αυτό; Καμία απόφαση για το 2014. Είναι γνωστό το ρητό ''όταν κάνεις σχέδια ο Θεός τα βλέπει και γελάει''. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, αυτή είναι η αλήθεια. Είναι αδύνατο να προγραμματίσεις την πορεία της νέας σου χρονιάς. Θα φτιάξεις στο μυαλό σου σενάρια ιδανικών καταστάσεων τα οποία όσο περνάει ο καιρός θα βλέπεις να γκρεμίζονται. Γιατί τα πράγματα ποτέ δε γίνονται όπως τα περιμένεις. Σπατάλησε λοιπόν την ενέργεια σου σε κάτι πιο παραγωγικό από ατέλειωτα σχεδιαγράμματα και στρατηγικές, φόρεσε το μεγαλύτερο και πιο αληθινό σου χαμόγελο και υποδέξου με αυτό τη νέα χρονιά. Εξάλλου, αυτό είναι το μόνο που χρειαζόμαστε πραγματικά και αυτή αλλά και κάθε χρονιά. Αληθινά χαμόγελα.

Συναισθηματικοί εκβιασμοί

Ή αλλιώς, η ψυχολογική πίεση που δέχεται ένα άτομο από κάποιο άλλο, συνειδητά ή μη, για να κάνει κάτι που δεν επιθυμεί. Είναι η χειρότερη μορφή πίεσης που μπορεί να υποστεί ένας άνθρωπος και είμαι κάθετη σε αυτό. 

Προσωπικά, κάθε φορά που κάποιος έχει την απαίτηση να κάνω κάτι που γνωρίζει ότι δε μου αρέσει -ή μπορεί και να μην το γνωρίζει γιατί δεν τον ενδιαφέρει καν η γνώμη μου- λέω ότι θα φανώ σκληρή. Ότι δεν πρόκειται να δεχθώ μια τέτοια μορφή βίας πάνω μου. Εξάλλου, είμαι ένα άτομο με προσωπικότητα, ικανό να πει ''όχι'' όταν δε θέλει κάτι και να υποστηρίξει την άποψη του 100%. Κι όμως, σχεδόν κάθε μία από αυτές τις φορές έχω διαψεύσει τον εαυτό και την προσωπικότητα μου. Γιατί είναι πολύ δύσκολο να αντιδράσεις σωστά μπροστά σε έναν συναισθηματικό εκβιασμό. Σίγουρα, εσύ ξέρεις πολύ καλά ότι δε θες να το κάνεις. Αλλά πάντα ο άλλος με έναν μαγικό τρόπο θα χρησιμοποιήσει τα σωστά ''επιχειρήματα'' για να σε πείσει. Και λέγοντας τα σωστά, εννοούμε φυσικά εκείνα που θα σε πιέσουν όσο το δυνατόν περισσότερο και θα σε αναγκάσουν να πεις το ναι. Αυτός ο αγώνας που γίνεται μέσα σου μέχρι να αποφασίσεις ότι τελικά θα πρέπει να υποταχθείς στα θέλω του άλλου και να παραμερίσεις τα δικά σου- αυτό είναι ο,τι πιο βάναυσο. Κι αν τολμήσεις να πεις όχι ενώ ήθελε να πεις ναι; Εκεί αρχίζει το χειρότερο. Δεν μπορεί να δεχτεί το όχι σου και γι'αυτό το λόγο θα σου κάνει τη ζωή κόλαση διπλά.

Δυστυχώς, δεν έχει να κάνει με δυνατούς κι αδύναμους χαρακτήρες. Όλοι θα υποκύψουν αργά ή γρήγορα σε κάποιο ψυχολογικό εκβιασμό κι αυτή ακριβώς είναι η μεγαλύτερή του δύναμη. Ότι δεν κάνει διακρίσεις, τους παρασέρνει όλους. Και πάντα, μα πάντα οι συνέπειες είναι καταστροφικές. Το πιο αστείο απ'όλα; Καταφέρνει να γίνεσαι εσύ ο πραγματικός υπαίτιος για τις συνέπειες αυτές.

So this is Christmas...

Για σήμερα έχουμε λίγα λόγια και πολλές ευχές. Εύχομαι σε όλους καλά Χριστούγεννα, μοναδικά Χριστούγεννα, ανεπανάληπτα Χριστούγεννα και σας δίνω τρία βασικά tips: 

• Να περάσετε τη μέρα μόνο με ο,τι σας κάνει απόλυτα ευτυχισμένους
• Να μην ξεχάσετε να πείτε στους δικούς σας ανθρώπους πόσο πολύ τους αγαπάτε
• Να μη φύγει στιγμή το χαμόγελο από τα χείλη σας 

Απολογισμός

Υποτίθεται ότι τέτοιες μέρες κάθε χρόνο πρέπει να κάνεις έναν απολογισμό, μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Να θυμηθείς τι έζησες, τι αντιμετώπισες, τι κέρδισες και τι έχασες. Μια διαδικασία που γενικά είναι ιδιαίτερα βοηθητική κι εποικοδομητική. Μέσα από την οποία βγαίνεις πιο δυνατός και πιο σοφός. Εκτός κι αν όλα αυτά που έχεις να θυμηθείς είναι πράγματα που σε έκαναν ευτυχισμένο. Και τα έχασες. Δε βοηθάει πάντα να θυμάσαι τις καλές στιγμές, γιατί αυτές πονάνε περισσότερο από τις άσχημες. Σου υπενθυμίζουν ότι κάποτε γεύτηκες μια δόση ευτυχίας που δεν μπορείς να έχεις πια. Ναι, είναι σημαντικό που τη γεύτηκες έστω και στιγμιαία, αλλά από εδώ και πέρα θα σε στοιχειώνει η απουσία της. Και όσο πιο σπάνια υπενθυμίζεις αυτή την απουσία στον εαυτό σου, τόσο το καλύτερο. Προχώρα παρακάτω λοιπόν χωρίς να σκέφτεσαι, και τα καλύτερα θα έρθουν. Εξάλλου, μην ξεχνάς ότι η πολλή σκέψη σε έφτασε σε αυτό το σημείο. Αυτό ναι, πρέπει να το θυμάσαι. 

Η ανοησία της εκδίκησης

''Η εκδίκηση είναι πάντα η αδύναμη ευχαρίστηση των ρηχών και στενών μυαλών''. 

Δεν το λέω εγώ, το λέει ο αγαπητός Decimus Iunius Iuvenalis, ένας από τους σπουδαιότερους Ρωμαίους ποιητές σατιρικής ποίησης. Πώς να το κάνουμε, οι αρχαίοι πάντα ήξεραν κάτι παραπάνω. Εσύ ο εκδικητικός λοιπόν, που βράζει το αίμα σου και διψάς για εκδίκηση για μικρές αλλά και μεγάλες αιτίες, άνοιξε καλά τα μάτια σου και διάβασε, γιατί εσένα αφορά.

Κάθε φορά που κάποιος σου κάνει κάτι κι εσύ αποφασίζεις να τον πληρώσεις με το ίδιο νόμισμα, ξέρεις ποια επίθετα μου έρχονται στο μυαλό πολύ πριν το εκδικητικός; Ηλίθιος. Μικρόψυχος. Ανεπαρκής. Ανασφαλής. Αδύναμος. Εγωιστής. Και όλα αυτά συνοψίζονται στη λέξη ''λίγος''. Τώρα θέλω να μαντέψεις. Ποιος μπορεί να θέλει στη ζωή του έναν άνθρωπο τόσο ''λίγο''; Ακριβώς, κανείς. Θα συμβιβαστεί μία, δύο, τρεις φορές και μετά θα σε εγκαταλείψει. Κι ευχαριστώ να λες που σε άντεξε για τόσο. Φαντάζομαι όμως πως δε θες να μείνεις μόνος στη ζωή σου. Γι'αυτό μάλλον ήρθε η ώρα να αναθεωρήσεις. Να σκεφτείς πως αυτοί που σου φέρθηκαν άσχημα και σε πλήγωσαν ήταν οι ίδιοι ''λίγοι''. Και αφού, λογικά δε θες να είσαι όμοιός τους, τότε γιατί προσπαθείς να τους μοιάσεις; Αυτοί έκαναν ήδη τις επιλογές τους. Καιρός να κάνεις κι εσύ τις δικές σου. Επιλογές που πρέπει να μην τους αφορούν πια. Γιατί ούτε εσύ θες ''λίγα'' άτομα στη ζωή σου. Μην τους συγχωρήσεις αν δε θες, κανείς δε σε αναγκάζει. Αλλά, μη νομίσεις πως η εκδίκηση θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα ή ότι θα πετύχεις κάτι. Το μόνο που θα πετύχεις είναι να δείξεις ότι δεν ήσουν ικανός για τίποτα παραπάνω.

Η φούσκα.

Τελικά τι είναι προτιμότερο; Να πατάς γερά τα πόδια σου στη γη και να ζεις στην πραγματικότητα ή να φτιάχνεις μια μεγάλη ροζ φούσκα, να κλείνεσαι μέσα της και να αιωρείσαι στον ουρανό; 

Αυτό δεν ήταν ποτέ κρίσιμο ερώτημα για μένα. Πάντα πίστευα ότι είναι καλύτερα στη φούσκα μου. Τελεία και παύλα. Ότι θα ήμουν πάντα προστατευμένη μέσα σε αυτήν, ότι κανείς δε θα μπορούσε να με πειράξει. Θα μπορούσα να ονειρεύομαι ανέφικτα πράγματα με την ησυχία μου για ώρες ατέλειωτες. Θα έπλαθα αιώνια τα παραμύθια που ήθελα μες στο μυαλό μου, ακριβώς έτσι όπως τα ήθελα...
Όταν πάω πίσω το χρόνο και προσπαθώ να θυμηθώ, νομίζω πως ποτέ, κανείς δε με προετοίμασε γι'αυτό που αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Ξέρεις, που κάποιος με ένα απλό τσακ σπάει τη φουσκίτσα σου κι εσύ πέφτεις με δύναμη στο έδαφος. Και η πτώση αυτή είναι κάθε άλλο παρά ανώδυνη. Χτυπάς άσχημα, και κουβαλάς μαζί σου τα χτυπήματα αυτά για πάντα. 

 Όντως δε με προετοίμασαν; Ή μήπως εγώ επέλεξα να διαγράψω τη συγκεκριμένη πληροφορία από το μυαλό μου επειδή έτσι με συνέφερε; Δεν έχει και πολλή σημασία πια. Οι πληγές είναι εκεί και, πιθανότατα, δε θα επουλωθούν ποτέ σε βάθος. Αλλά θυμώνω που δεν το ήξερα από πριν. Γιατί αν το ήξερα, θα ούρλιαζα με όλη μου τη δύναμη σε κάποιον να έρθει να μου τη σπάσει νωρίτερα, όσο νωρίτερα γίνεται. Δε νομίζω πως θα ήταν λιγότερες οι πληγές. Αλλά, τουλάχιστον, θα είχαν περισσότερο χρόνο για να δοκιμάσουν να κλείσουν.

Οι ευκαιρίες που χάνονται

Πριν από οτιδήποτε άλλο, πρέπει να μπορείς να διαχωρίσεις αυτές τις χαμένες ευκαιρίες. Να τις τοποθετήσεις δηλαδή σε δύο βασικές κατηγορίες. Σε αυτές που έχασες καθαρά από ατυχία και που ήθελες με όλο σου το είναι να πραγματοποιηθούν, και σε αυτές που κατά βάθος δεν ήθελες ποτέ να αρπάξεις, γι'αυτό δεν το επιδίωξες. Κι όμως, τολμάς να ζητάς και τα ρέστα. 

Γιατί, μπορώ να κατανοήσω να χάσεις μια ευκαιρία που απλά πέρασε από δίπλα σου κι εσύ δεν πρόλαβες να την ακουμπήσεις, αλλά όχι αυτή που σου έδωσε κάποιος στο χέρι κι εσύ την πέταξες, πιθανότατα χωρίς να της ρίξεις δεύτερη ματιά. Και όταν παίρνεις την απόφαση να την πετάξεις, πρέπει να μπορείς να συνειδητοποιήσεις την πράξη σου, αλλά να είσαι και έτοιμος για όλες τις συνέπειες. Και οι συνέπειες θα έρθουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Είτε επειδή θα αλλάξουν τα δεδομένα σου και ξαφνικά θα επιθυμήσεις την ευκαιρία που πέταξες, είτε επειδή κάποιος τρίτος που ξέρει ότι πέταξες έτσι απλά μια ευκαιρία, δε θα θελήσει να σου δώσει ο ίδιος και τη δική του. Όπως και να χει, θα έρθει σίγουρα η στιγμή που θα το μετανιώσεις. Και τότε, πρέπει απλά να είσαι σε θέση να παραδεχτείς το λάθος σου. 'Η να ζητήσεις και συγγνώμη. Αλλά σε καμία περίπτωση μην προσπαθήσεις να βγεις κι από πάνω. Τα έκανες όπως τα έκανες. Είναι δικό σου το πρόβλημα, δικό σου το λάθος. Κάνεις άλλος δε σου φταίει. Και είναι τουλάχιστον θρασύτατο να τολμήσεις να ζητήσεις για μια δεύτερη ευκαιρία. Ίσως, αν είσαι ένας απίστευτα πολύ τυχερός άνθρωπος, η απέναντι πλευρά να θελήσει από μόνη της να σου δώσει αυτή την ευκαιρία. Σίγουρα όχι επειδή θα την αξίζεις -μην παίρνεις αέρα. Απλά επειδή ο άλλος, σε αντίθεση με εσένα το θρασύδειλο, έχει τα κότσια να κάνει αυτό το τολμηρό βήμα και να πιστέψει σε σένα. 

Μην τον απογοητεύσεις. Και μην ξεχάσεις πως είσαι ένας απίστευτα πολύ τυχερός άνθρωπος.

Πρόγραμμα ή αυθορμητισμός;

Εγώ λοιπόν, πάντα ήμουν του προγράμματος. Και αδυνατώ να καταλάβω τους ανθρώπους που δρουν μονίμως αυθόρμητα, χωρίς να νοιάζονται για τις επιπτώσεις. Μου φαίνονται εξωγήινοι. 
Δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό μου πώς γίνεται κάποιος να μην παραδώσει μια εργασία τουλάχιστον πέντε μέρες πριν από τη λήξη της προθεσμίας, πώς γίνεται να μη θέλει να φτάσει τουλάχιστον πέντε λεπτά νωρίτερα στο ραντεβού του, πώς γίνεται να προχωράει τη ζωή του στα τυφλά, χωρίς σχέδια.

Έχει κι ο αυθορμητισμός τη γλύκα του, δε λέω. Όλοι έχουμε πάρει μια απόφαση της στιγμής που ήταν ο,τι καλύτερο μας συνέβη ποτέ και θα το κάναμε ξανά αν μας δινόταν η ευκαιρία. Αλλά, προσωπικά, από τις περισσότερες αυθόρμητες αποφάσεις μου, κυρίως αρνητικά αποτελέσματα έχω να θυμάμαι. Λόγια που θα έπρεπε να μην έχω πει, στιγμές που θα έπρεπε να μην είχα καθυστερήσει, πράξεις που σχεδόν απαγορευόταν να γίνουν. Εννοείται πως πολλές φορές σου φαίνεται δελεαστικό να χάνεις τον έλεγχο. Δεν είναι ανθρώπινο να λειτουργείς συνέχεια με βάση κάποιο πρόγραμμα. Είσαι άνθρωπος, όχι ρομπότ. Αλλά, επειδή είσαι και ενήλικος άνθρωπος και όχι πέντε χρονών, δεν είναι και λογικό να παίρνεις συνέχεια ανεύθυνες, βιαστικές αποφάσεις. Καλή η περιπέτεια, καλή η αδρεναλίνη που νιώθεις εκείνη τη στιγμή, αλλά μετά τι; 

Σίγουρα, το σωστό βρίσκεται κάπου στη μέση, όπως γίνεται με όλα τα θέματα. Αλλά σκέψου το λίγο. Κάποια στιγμή θα σταματήσει να έχει πλάκα να χάνεις το τρένο. Κάποια στιγμή θα πρέπει να φτάσεις στον προορισμό σου.

Sweet December

Δεκέμβρης. Ο μήνας που πάντα με κάνει ευτυχισμένη. Κλισέ και ξεπερασμένο να λατρεύεις τις γιορτές και τα Χριστούγεννα; Σκασίλα μου. Έχω την ανάγκη κάθε χρόνο να απολαμβάνω στο έπακρο αυτό το μήνα. Πιστεύω στη μαγεία που μπορεί να σου προσφέρει, αρκεί να έχεις ανοιχτά τα μάτια σου για να τη δεις. Έχει έναν τρόπο να σε κάνει να νιώθεις και πάλι παιδί, να χαίρεσαι με απίστευτα μικρά πράγματα, να χαμογελάς και να βγαίνει μέσα από την ψυχή σου. Σε γεμίζει αισιοδοξία και σε βοηθάει να τα βλέπεις όλα όμορφα, ακόμα κι αν δεν είναι. Και τι πειράζει αν δεν είναι; Εσύ χαμογέλα και κάνε μια βόλτα σε όμορφα στολισμένους δρόμους και μαγαζιά. Ποτέ ξανά δε θα είναι τόσο απλό το φάρμακο σου.

Καλώς όρισες λοιπόν. Ξέρω ότι δε θα με απογοητεύσεις.