Οι ευκαιρίες που χάνονται

Πριν από οτιδήποτε άλλο, πρέπει να μπορείς να διαχωρίσεις αυτές τις χαμένες ευκαιρίες. Να τις τοποθετήσεις δηλαδή σε δύο βασικές κατηγορίες. Σε αυτές που έχασες καθαρά από ατυχία και που ήθελες με όλο σου το είναι να πραγματοποιηθούν, και σε αυτές που κατά βάθος δεν ήθελες ποτέ να αρπάξεις, γι'αυτό δεν το επιδίωξες. Κι όμως, τολμάς να ζητάς και τα ρέστα. 

Γιατί, μπορώ να κατανοήσω να χάσεις μια ευκαιρία που απλά πέρασε από δίπλα σου κι εσύ δεν πρόλαβες να την ακουμπήσεις, αλλά όχι αυτή που σου έδωσε κάποιος στο χέρι κι εσύ την πέταξες, πιθανότατα χωρίς να της ρίξεις δεύτερη ματιά. Και όταν παίρνεις την απόφαση να την πετάξεις, πρέπει να μπορείς να συνειδητοποιήσεις την πράξη σου, αλλά να είσαι και έτοιμος για όλες τις συνέπειες. Και οι συνέπειες θα έρθουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Είτε επειδή θα αλλάξουν τα δεδομένα σου και ξαφνικά θα επιθυμήσεις την ευκαιρία που πέταξες, είτε επειδή κάποιος τρίτος που ξέρει ότι πέταξες έτσι απλά μια ευκαιρία, δε θα θελήσει να σου δώσει ο ίδιος και τη δική του. Όπως και να χει, θα έρθει σίγουρα η στιγμή που θα το μετανιώσεις. Και τότε, πρέπει απλά να είσαι σε θέση να παραδεχτείς το λάθος σου. 'Η να ζητήσεις και συγγνώμη. Αλλά σε καμία περίπτωση μην προσπαθήσεις να βγεις κι από πάνω. Τα έκανες όπως τα έκανες. Είναι δικό σου το πρόβλημα, δικό σου το λάθος. Κάνεις άλλος δε σου φταίει. Και είναι τουλάχιστον θρασύτατο να τολμήσεις να ζητήσεις για μια δεύτερη ευκαιρία. Ίσως, αν είσαι ένας απίστευτα πολύ τυχερός άνθρωπος, η απέναντι πλευρά να θελήσει από μόνη της να σου δώσει αυτή την ευκαιρία. Σίγουρα όχι επειδή θα την αξίζεις -μην παίρνεις αέρα. Απλά επειδή ο άλλος, σε αντίθεση με εσένα το θρασύδειλο, έχει τα κότσια να κάνει αυτό το τολμηρό βήμα και να πιστέψει σε σένα. 

Μην τον απογοητεύσεις. Και μην ξεχάσεις πως είσαι ένας απίστευτα πολύ τυχερός άνθρωπος.