Πρόγραμμα ή αυθορμητισμός;

Εγώ λοιπόν, πάντα ήμουν του προγράμματος. Και αδυνατώ να καταλάβω τους ανθρώπους που δρουν μονίμως αυθόρμητα, χωρίς να νοιάζονται για τις επιπτώσεις. Μου φαίνονται εξωγήινοι. 
Δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό μου πώς γίνεται κάποιος να μην παραδώσει μια εργασία τουλάχιστον πέντε μέρες πριν από τη λήξη της προθεσμίας, πώς γίνεται να μη θέλει να φτάσει τουλάχιστον πέντε λεπτά νωρίτερα στο ραντεβού του, πώς γίνεται να προχωράει τη ζωή του στα τυφλά, χωρίς σχέδια.

Έχει κι ο αυθορμητισμός τη γλύκα του, δε λέω. Όλοι έχουμε πάρει μια απόφαση της στιγμής που ήταν ο,τι καλύτερο μας συνέβη ποτέ και θα το κάναμε ξανά αν μας δινόταν η ευκαιρία. Αλλά, προσωπικά, από τις περισσότερες αυθόρμητες αποφάσεις μου, κυρίως αρνητικά αποτελέσματα έχω να θυμάμαι. Λόγια που θα έπρεπε να μην έχω πει, στιγμές που θα έπρεπε να μην είχα καθυστερήσει, πράξεις που σχεδόν απαγορευόταν να γίνουν. Εννοείται πως πολλές φορές σου φαίνεται δελεαστικό να χάνεις τον έλεγχο. Δεν είναι ανθρώπινο να λειτουργείς συνέχεια με βάση κάποιο πρόγραμμα. Είσαι άνθρωπος, όχι ρομπότ. Αλλά, επειδή είσαι και ενήλικος άνθρωπος και όχι πέντε χρονών, δεν είναι και λογικό να παίρνεις συνέχεια ανεύθυνες, βιαστικές αποφάσεις. Καλή η περιπέτεια, καλή η αδρεναλίνη που νιώθεις εκείνη τη στιγμή, αλλά μετά τι; 

Σίγουρα, το σωστό βρίσκεται κάπου στη μέση, όπως γίνεται με όλα τα θέματα. Αλλά σκέψου το λίγο. Κάποια στιγμή θα σταματήσει να έχει πλάκα να χάνεις το τρένο. Κάποια στιγμή θα πρέπει να φτάσεις στον προορισμό σου.