Όχι, δε μ'αρέσει να είμαι μόνη μου. Αγαπώ τους δικούς μου ανθρώπους και η παρέα τους πάντα με γεμίζει ποικίλα συναισθήματα. Γελάω, διασκεδάζω, συζητάω, προβληματίζομαι. Έτσι ακριβώς όπως πρέπει να είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, να περιέχουν λίγο απ'όλα.
Κι όμως, έχω βρεθεί πολλές φορές να προτιμώ στιγμές μοναξιάς. Μικρές ή μεγάλες στιγμές, ανεκτίμητης αξίας, οι οποίες σε βοηθούν να καταλάβεις καλύτερα τον εαυτό σου, και σε βοηθούν να κάνεις εκείνα τα απαραίτητα στη ζωή διαλείμματα από την καθημερινότητα, αυτά που σε σώζουν όταν είσαι ένα βήμα πριν τρελαθείς. Και πράγματι, ένας τέτοιος κίνδυνος δεν είναι ουτοπικός. Οι προκλήσεις που μας παρουσιάζονται καθημερινά, δεν αντιμετωπίζονται το ίδιο εύκολα από όλους. Είναι και κάποιοι που χρειάζονται να αποσυρθούν, να απομακρυνθούν για λίγο, να δουν τα πράγματα πιο καθαρά, να εξετάσουν τις επιλογές τους. Μόνοι τους. Πολλές φορές, οι άλλες γνώμες είναι καταστροφικές. Ακόμα κι αν δεν τις ακολουθήσεις, θα σε αποσυντονίσουν. Μέσα στη ''μαγεία'' της μοναξιάς όμως, υπάρχεις εσύ και μόνο εσύ. Σου δίνεται η ευκαιρία να σκέφτεσαι και να δρας μόνο για τον εαυτό σου. Κι αυτό είναι τόσο, μα τόσο αναζωογονητικό. Γιατί σκέψου πόσο χαμένο χρόνο έχεις αφιερώσει σε ανθρώπους γύρω σου που δε σου τον ανταπέδωσαν ποτέ. Αυτός ο χρόνος θα μπορούσε να έχει αφιερωθεί αποκλειστικά σε σένα και τότε δε θα γινόταν σε καμία περίπτωση να αποδειχθεί χαμένος.
Δεν είναι κάτι εγωιστικό, δεν είναι κάτι εγωπαθές, είναι μια πραγματικότητα που σε κοιτάει μες στα μάτια και δεν μπορείς παρά να την κοιτάξεις κι εσύ. Και, ειλικρινά, δεν περιγράφεται με λόγια το πόσο όμορφα θα νιώσεις αν το κάνεις.
Πόσο δίκιο έχεις.Θέλει τέχνη να βρεις την σωστή ισορροπία ανάμεσα στην συντροφικότητα και την μοναξιά.Μου κάνει εντύπωση που κανένας δεν σχολιάζει τις αναρτήσεις σου,γράφεις ωραία.
ΑπάντησηΔιαγραφή