Αυτοί που κολλάνε πάνω σου.

Και ξαφνικά, εντελώς από το πουθενά, γνωρίζεις ένα άτομο σούπερ κοινωνικό. Ένα άτομο που βλέπεις ότι πέφτει πάνω σου με χίλια, με τη διάθεση να σου δώσει όλη την προσοχή που σου αξίζει και να μάθει τα πάντα για σένα. Φυσικά, εκείνη τη στιγμή δεν προβληματίζεσαι καθόλου. Τι πιο ωραίο από το να πέφτουν όλοι οι προβολείς πάνω σου; Απολαμβάνεις το ενδιαφέρον και είναι ανθρώπινο. Το ενδιαφέρον αυτό, βέβαια, δεν αργεί καθόλου να γίνει ''αγάπη''. Και σιγά σιγά αρχίζεις να μπαίνεις σε κάποιες σκέψεις. ''Πότε πρόλαβε και με αγάπησε; Χθες γνωριστήκαμε''. Και μπορεί, κυριολεκτικά, να επρόκειτο για χθες. Κάπως έτσι, έχει μπει ένα καινούριο άτομο στη ζωή σου χωρίς καν να το καταλάβεις. Κι έχει γαντζωθεί πάνω σου, δείχνοντας πως έχει μάτια και ελεύθερο χρόνο μόνο για σένα, πως είσαι ό,τι σημαντικότερο του έχει συμβεί. Προφανώς και δεν είναι έτσι. Δεν αμφιβάλλω ότι μερικοί από αυτούς όντως νιώθουν αυτά που λένε εκείνη τη στιγμή που τα λένε. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός πως πρόκειται στην καλύτερη περίπτωση για ανθρώπους ανασφαλείς, στη χειρότερη για ανθρώπους επιπόλαιους. Γιατί, μη γελιέσαι πως είσαι εσύ ο ουρανός και τ'αστέρια του μαζί. Τα ίδια έχει πει και σε άλλους πριν από εσένα, τον πήραν χαμπάρι αργά ή γρήγορα και τον σχόλασαν. Το θέμα είναι να συμβαίνει γρήγορα κι όχι αργά. Γιατί κάπως έτσι χάνουμε πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μας σε ανούσιες γνωριμίες οι οποίες δε θεωρούνται καν άξιες να αποκαλούνται ''εμπειρίες''. Και εννοείται πως είναι όμορφο να μπαίνουν νέοι άνθρωποι στη ζωή σου, όποτε κι αν έρχονται είναι καλοδεχούμενοι. Απλά, όχι αυτοί οι άνθρωποι. Όχι. Όχι. Χίλιες φορές όχι.

Ρεαλισμός - Ρομαντισμός : 1 - 0

Οκ, νομίζω κάνει μπαμ και από το όνομα του blog και από προηγούμενες αναρτήσεις πως είμαι ένας ρομαντικός άνθρωπος που του αρέσουν οι αγάπες, τα λουλούδια και τα σοκολατάκια -κυρίως αυτά. Λόγω και της χθεσινής μέρας όμως, νομίζω πως είναι ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα και να βάλουμε κάποια όρια στον αχαλίνωτο ρομαντισμό μερικών. 

Αρχικά, με το να κάνεις διαρκώς πομπώδεις ρομαντικές χειρονομίες δεν πετυχαίνεις να δείξεις ότι όντως αγαπάς το ταίρι σου τόσο απίστευτα πολύ. Το πιο πιθανό είναι ο άλλος να καταλάβει αμέσως πως πρόκειται απλά για κινήσεις εντυπωσιασμού, οι οποίες κιόλας υποκινούνται καθαρά από δική σου ανασφάλεια κι όχι από αγάπη. Επίσης, όσο κι αν πιστεύεις ότι πνίγοντας τον άλλον με τη στοργικότητα και τον πλούσιο συναισθηματισμό σου εκείνος θα κατανοήσει πως δε θα βρει πουθενά καλύτερα και θα μείνει δίπλα σου να τον φροντίζεις αιώνια, δε θα γίνει έτσι. Είναι πολύ πιο πιθανό -και λογικό- απλά να πνιγεί μια κι έξω, και κάπως έτσι να βρεθείς ξανά στην αναζήτηση νέου συντρόφου. 

Όχι, δεν το κάνεις από την υπέρτατη, ολοκληρωτική αγάπη που νιώθεις. Μην κοροϊδεύεις και τον εαυτό σου κι εμάς μαζί. Αυτός που αγαπάει πραγματικά, δεν έχει καμία ανάγκη από τέτοιες κινήσεις. Δε λέω να είσαι ωμός, κυνικός και να λείπει παντελώς ο ρομαντισμός από τη σχέση. Ο ρομαντισμός είναι όμορφος και όλοι τον έχουμε ανάγκη στη ζωή μας. Αλλά μία ερωτική σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων είναι από μόνη της κάτι το ρομαντικό. Και όσο μπορεί να χαμογελάει ακόμα αληθινά ο ένας στον άλλον, τότε είστε μια χαρά, δε χρειάζεστε τίποτε παραπάνω.

Εξάλλου, η υπερβολική δόση από όμορφα πράγματα συνήθως είναι και η πιο θανατηφόρα. 

Μη σου τυχει

Από μικρή ήμουν πάντα πολύ ρομαντική, αφελής, υπεραισιόδοξη. Πίστευα πως το τυχερό μου- σε κάθε τομέα- θα έρθει να με βρει έτσι απλά. Θα έρθει στο σπίτι μου, θα μου χτυπήσει την πόρτα, θα του ανοίξω, θα αγκαλιαστούμε και θα ζήσουμε happily ever after. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι δεν είχα κανέναν απολύτως λόγο να είμαι έτσι και να πιστεύω αυτά που πίστευα. Γιατί, κάθε φορά που άφηνα την τύχη μου να παίξει το ρόλο που της είχα απονείμει, εκείνη αποτύγχανε παταγωδώς. Και, για να είμαι ειλικρινής, καλύτερα έτσι. Διαπίστωσα πως έπρεπε να πάρω τη ζωή στα χέρια μου, να κινούμαι διαρκώς, να φέρνω τον κόσμο άνω κάτω μέχρι να γίνει το όνειρό μου πραγματικότητα. Τι να σου κάνουν και τα όνειρα από μόνα τους αν δεν τα κυνηγήσεις; Απλές σκέψεις είναι που πρέπει να τις βάλεις σε εφαρμογή για να γίνει η δουλειά. Θα επιδιώξεις, θα κυνηγήσεις, θα στοχεύσεις, και αν πετύχεις, πέτυχες. Αν όχι, εξακολουθείς να έχεις ένα κέρδος- την εμπειρία του κυνηγιού. Ακόμη κι αν δε δεις τα επιθυμητά αποτελέσματα, σίγουρα θα έχεις κάνει κάτι πολύ καλύτερο από το να κάθεσαι στον καναπέ σου και να τα περιμένεις όλα στο πιάτο. Που μπορεί και να σου έρθουν δηλαδή, αλλά πολύ πιο νόστιμο το φαγητό που έχεις μαγειρέψει από το έτοιμο...πώς να το κάνουμε.  

Βήματα

Κάπως έτσι είναι ολόκληρη η ζωή σου, γεμάτη βήματα. Βήματα, πότε μεγαλύτερα, πότε μικρότερα. Άλλοτε προς τα μπρος, άλλοτε προς τα πίσω. Άλλοτε προς τη σωστή και άλλοτε προς τη λάθος κατεύθυνση. Μα, τι σημασία έχει τι είδους βήματα είναι; Σημασία έχει να τα κάνεις. Γιατί, η στασιμότητα είναι ο πιο ύπουλος επισκέπτης. Αν του επιτρέψεις να περάσει και να βολευτεί μέσα στη ζωή σου, μετά πολύ δύσκολα τον ξεφορτώνεσαι. Ίσως να νομίζεις πως αυτή τη στιγμή ένας τέτοιος επισκέπτης είναι ο ιδανικότερος για σένα. Χρειάζεσαι ένα διάλειμμα από όλα όσα σε αγχώνουν, σε θυμώνουν, σε στεναχωρούν. Αλλά αν σταματάς για διαλείμματα σε κάθε αποτυχία της ζωής σου, η ζωή θα σε προσπεράσει. Και καλά θα κάνει δηλαδή. Γι'αυτό πρέπει να μάθεις να κινείσαι διαρκώς, με κάθε ευκαιρία, με κάθε τρόπο, με κάθε κόστος. Ε, κι αν στραβοπατήσεις λιγάκι, δεν έγινε και τίποτα.

Το μεγαλείο της μοναξιάς

Όχι, δε μ'αρέσει να είμαι μόνη μου. Αγαπώ τους δικούς μου ανθρώπους και η παρέα τους πάντα με γεμίζει ποικίλα συναισθήματα. Γελάω, διασκεδάζω, συζητάω, προβληματίζομαι. Έτσι ακριβώς όπως πρέπει να είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, να περιέχουν λίγο απ'όλα. 

Κι όμως, έχω βρεθεί πολλές φορές να προτιμώ στιγμές μοναξιάς. Μικρές ή μεγάλες στιγμές, ανεκτίμητης αξίας, οι οποίες σε βοηθούν να καταλάβεις καλύτερα τον εαυτό σου, και σε βοηθούν να κάνεις εκείνα τα απαραίτητα στη ζωή διαλείμματα από την καθημερινότητα, αυτά που σε σώζουν όταν είσαι ένα βήμα πριν τρελαθείς. Και πράγματι, ένας τέτοιος κίνδυνος δεν είναι ουτοπικός. Οι προκλήσεις που μας παρουσιάζονται καθημερινά, δεν αντιμετωπίζονται το ίδιο εύκολα από όλους. Είναι και κάποιοι που χρειάζονται να αποσυρθούν, να απομακρυνθούν για λίγο, να δουν τα πράγματα πιο καθαρά, να εξετάσουν τις επιλογές τους. Μόνοι τους. Πολλές φορές, οι άλλες γνώμες είναι καταστροφικές. Ακόμα κι αν δεν τις ακολουθήσεις, θα σε αποσυντονίσουν. Μέσα στη ''μαγεία'' της μοναξιάς όμως, υπάρχεις εσύ και μόνο εσύ. Σου δίνεται η ευκαιρία να σκέφτεσαι και να δρας μόνο για τον εαυτό σου. Κι αυτό είναι τόσο, μα τόσο αναζωογονητικό. Γιατί σκέψου πόσο χαμένο χρόνο έχεις αφιερώσει σε ανθρώπους γύρω σου που δε σου τον ανταπέδωσαν ποτέ. Αυτός ο χρόνος θα μπορούσε να έχει αφιερωθεί αποκλειστικά σε σένα και τότε δε θα γινόταν σε καμία περίπτωση να αποδειχθεί χαμένος.

Δεν είναι κάτι εγωιστικό, δεν είναι κάτι εγωπαθές, είναι μια πραγματικότητα που σε κοιτάει μες στα μάτια και δεν μπορείς παρά να την κοιτάξεις κι εσύ. Και, ειλικρινά, δεν περιγράφεται με λόγια το πόσο όμορφα θα νιώσεις αν το κάνεις.

Η απελευθέρωση

Ξέρεις πολύ καλά για ποιο αίσθημα θα μιλήσω εδώ. Αυτό που νιώθεις όταν μπορείς επιτέλους να αναπνεύσεις ξανά. Γιατί τόσο καιρό, κάποιος, κάτι, σου κρατούσε σφιχτά τη μύτη και το στόμα και δε γινόταν να πάρεις ανάσα από πουθενά. Ώσπου μια μέρα έγινε η μεγάλη έκρηξη. Και ανέπνευσες ξανά. Και με αυτή την ανάσα μπόρεσες να πεις λέξεις που ποτέ δεν πίστευες ότι θα έλεγες. Ναι, όλες μαζί στην ίδια ανάσα. Αυτές ήταν που σε απελευθέρωσαν πραγματικά. Γιατί, το ότι δεν μπορούσες να αναπνεύσεις δεν οφειλόταν μόνο στα χέρια που σου έκλειναν τη μύτη και το στόμα. Οφειλόταν και στο τεράστιο βάρος αυτών των λέξεων που είχες μέσα σου και δεν μπορούσες να βγάλεις προς τα έξω. Οι λέξεις που κρύβεις μέσα σου είναι πάντα το πιο δυσβάσταχτο βάρος. Είναι αλήθεια, έπρεπε πολύ νωρίτερα να έχεις απομακρύνει αυτά τα χέρια από πάνω σου. Αλλά είμαι σίγουρη ότι, με τον τρόπο σου, πάλεψες πολύ. Και ακριβώς γι'αυτό το λόγο, γι'αυτή τη μάχη που έδωσες, πρέπει να νιώθεις νικητής, πρέπει να νιώθεις ένας μικρός ήρωας. Και το βραβείο; Η ανάσα σου.

Οι ήσυχοι άνθρωποι

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που δε θα σου τραβήξουν αμέσως την προσοχή. Εκείνοι που την πρώτη φορά -ίσως και τη δεύτερη- που θα τους δεις δε θα σου κάνουν κάποια ιδιαίτερη εντύπωση. Δε μιλούν ακατάπαυστα, δε θέλουν να είναι το κέντρο της προσοχής, δεν παλεύουν να σε μαγέψουν. Κι όμως, τα καταφέρνουν αργά και σταθερά, με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο.

Γιατί, όσο κι αν προκαλούν αντιδράσεις με χαρακτηρισμούς όπως ξενέρωτοι και φλώροι από άτομα που θεωρούνται πιο κοινωνικά και ''φυσιολογικά'', αυτοί οι άνθρωποι είναι ξεχωριστοί. Και ακριβώς γι'αυτό προκαλούν και αντιδράσεις. Το φοβόμαστε το διαφορετικό. Αλλά, ταυτόχρονα, το αναζητάμε κιόλας. Κι επειδή επικρατεί αυτός ο διχασμός μέσα τους, προσπαθούν να το μεταφέρουν και στους ήσυχους, τους Άλλους, τους εξωγήινους. Κάπως έτσι θα σε κάνουν να νιώσεις. Κι εδώ έρχεται ο δύσκολος δικός σου ρόλος ήσυχε άνθρωπε. Να μην πτοηθείς από αυτά που θα σου πουν. Να μην αλλάξεις για χάρη τους, να μη σκεφτείς καν να αλλάξεις. Εδώ δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει μόνο αυτό που κάνει εσένα να αισθάνεσαι όμορφα. Και ποιος είναι δηλαδή αυτός ο κάθε ''φυσιολογικός'' που θα σου πει ότι πρέπει να γίνεις κι εσύ σαν αυτόν; Ευτυχώς δεν πρόκειται για κάτι που ορίζει εκείνος και ευτυχώς δεν έχουν όλοι εκεί έξω τόσο μικρό μυαλό. Δεν έφερες και το τέλος του κόσμου επειδή δε χοροπηδάς σαν κατσίκι όπου βρεθείς κι όπου σταθείς ή επειδή δε θες να ανοίξεις κουβέντα με τον καθένα στο δρόμο. Μπράβο σε αυτούς που το κάνουν επειδή το γουστάρουν, αλλά εξίσου μπράβο σε αυτούς που δεν το κάνουν επειδή δεν το γουστάρουν. Και σε αυτούς αξίζει ένα πολύ πιο δυνατό μπράβο, με δύναμη ικανή να καλύψει όλα τα υπόλοιπα, ''φυσιολογικά'' σχόλια.