Η άλλη.

Κι έρχεται αυτή η στιγμή. Η στιγμή που πάντα περίμενες και ήξερες ότι θα έρθει. Είχε πρωταγωνιστήσει πολλές φορές σε εφιάλτες σου που σε κράτησαν ξύπνια μέχρι το πρωί. Κι όμως, δεν μπορείς να το χωνέψεις. Ότι αυτός ο ένας, ο μοναδικός για σένα, αυτός που σε έκανε σε κάθε σκέψη του να χαμογελάς σαν χαζοχαρούμενο δεκάχρονο, θα επέλεγε μια άλλη δίπλα του κι όχι εσένα. 

Δεν είναι λογικό, σωστά; Εσύ του έδωσες το καλύτερο κομμάτι του εαυτού σου, εσύ ήσουν πάντα εκεί να τον ακούσεις, να ξενυχτήσεις και να ξημερώσεις μαζί του προσπαθώντας να τον βοηθήσεις και να τον καταλάβεις. Ήθελες να μοιραστείς μαζί του στιγμές ευτυχίας. Τον ήθελες δίπλα σου, δικό σου. Σύμφωνα με τη δική σου λογική, καμία άλλη δε θα μπορούσε να του προσφέρει τόσα όσα εσύ. Αλλά, τι θέση έχει η λογική, και ειδικά η δική σου, σε αυτά τα θέματα; The heart wants what the heart wants. Και αυτό δεν ήσουν εσύ. Ήταν ''η άλλη''. 

Και ναι, έτσι απλά, πρέπει να το ξεπεράσεις, να κρατήσεις τις καλές στιγμές, να καταπιείς τα συναισθήματα και τον εγωισμό σου και να προχωρήσεις στο επόμενο κεφάλαιο. Σε ένα κεφάλαιο πολύ πιο συναρπαστικό. Σε ένα κεφάλαιο που να σε θέλει εξίσου μέσα στη ζωή του. Που δε θα χρειάζεται να παρακαλέσεις για την προσοχή και το ενδιαφέρον κανενός. Ένα κεφάλαιο που, επιτέλους, να σου αξίζει. Μπορεί να είναι το επόμενο, μπορεί και το μεθεπόμενο. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να γυρίσεις μερικές σελίδες. Και θα το βρεις. Στο υπόσχομαι ότι θα το βρεις.

Το ακάλυπτο κενό.

Όλοι έχουμε περάσει φάσεις στη ζωή μας, που νιώθουμε πως δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει τίποτα. Είναι αυτές οι φάσεις, που οτιδήποτε κι αν κάνεις, πιστεύεις πως είναι το πιο μικρό και πιο ασήμαντο πράγμα στον κόσμο. Με όσα πράγματα και να καταπιαστείς, θα εξακολουθείς να νιώθεις ότι κάτι σου λείπει.

Κι αυτό γιατί, όντως κάτι σου λείπει. Και σου λείπει αυτό που θεωρείς πως είναι το μόνο που μπορεί να σε γεμίσει ολοκληρωτικά. Είτε πρόκειται για την καριέρα των ονείρων σου, είτε για τον έρωτα της ζωής σου, είτε για όμορφες φιλίες που αντέχουν στο χρόνο, οι επιθυμίες σου ποικίλλουν, αλλά πάντα θα υπάρχει μια που βρίσκεται με διαφορά στην κορυφή των προτιμήσεών σου. Και αν η επιθυμία σου αυτή δεν έχει πραγματοποιηθεί στη δεδομένη φάση, όλα τ'άλλα μοιάζουν μάταια. Η ευτυχία και η απόλαυση που θα παίρνεις από όλα τα υπόλοιπα, θα είναι εντελώς παροδική. Όλο αυτό, βέβαια, σε φέρνει σε μια τεράστια σύγκρουση με τον εαυτό σου. Μισείς αυτό το κενό. Μισείς το πώς σε κάνει να νιώθεις. Αλλά, κυρίως, μισείς εσένα που αφήνεις να σε καθορίζει ένα συγκεκριμένο κενό, ενώ έχεις γεμίσει τόσα άλλα... Κι έτσι, κάνεις τη μια αποτυχημένη προσπάθεια μετά την άλλη για να μπορέσεις να γεμίσεις και αυτό. 

Αλλά, η βιασύνη κι η απελπισία, ποτέ δεν υπήρξαν σωστοί οδηγοί. Το κενό αυτό θα καλυφθεί όπως πρέπει και όταν πρέπει. Στην ώρα του. Κι ας βράζεις εσύ στο ζουμί σου μέχρι τότε. Άλλωστε, δε νομίζω ότι θα εξακολουθούσες να του δίνεις την αξία που του δίνεις αν το κάλυπτες με ευκολία.

Οι ''σωστές'' επιλογές.

''Όχι, δε συμφωνώ''. ''Εγώ στη θέση σου, δε θα το έκανα''. ''Καλύτερα να κάνεις αυτό που σου προτείνω''. Πόσες φορές έχουμε ακούσει παρόμοια λόγια από φίλους και γνωστούς... Υποδείξεις για τις επιλογές που πρέπει να κάνουμε στη ζωή μας. Κάποιες από αυτές γίνονται με σκοπό να σε παρασύρουν και σένα σε λάθη που έχουν κάνει οι ίδιοι για να μη νιώθουν μοναξιά. Κάποιες άλλες, κάνουν ακριβώς το ίδιο, αλλά εντελώς ασυναίσθητα. Υπάρχουν βέβαια κι αυτές που δίνονται αποκλειστικά για το καλό σου, με κάθε καλή πρόθεση. 

Σε όποια από τις τρεις κατηγορίες και να ανήκουν, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Προσπαθούν να σε κατευθύνουν με έναν δικό τους τρόπο σκέψης, μια δική τους αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Κι αυτό είναι απίστευτα καταστροφικό. Αν συμμερίζεσαι κι εσύ τις απόψεις τους, τότε όλα καλά. Αν όμως όχι, παρασύρεσαι σε ένα παιχνίδι που σε βγάζει έξω από τον εαυτό σου. Η ζωή είναι δική σου. Δικές σου οι επιτυχίες, δικές σου κι οι αποτυχίες. Κάθε σωστή και κάθε λανθασμένη επιλογή πρέπει να εκφράζει εσένα και μόνο εσένα. Αλλιώς, πολύ σύντομα θα έρθει η στιγμή να μετανιώσεις που άκουσες συγκεκριμένες συμβουλές και δεν έπραξες σύμφωνα με τα δικά σου θέλω και τις δικές σου ανάγκες. Κανείς δεν μπορεί να δει τη ζωή μέσα από τα δικά σου μάτια, άρα κανείς δεν είναι σε θέση να σου δώσει ακριβώς τη συμβουλή που σου χρειάζεται. Αυτό που σου χρειάζεται το ξέρεις μόνο εσύ. 

Μπορεί να μην ξέρεις αν αυτό που επέλεξες είναι σωστό ή λάθος. Μπορεί και να ξέρεις. Μπορεί να ξέρεις πως είναι το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσες ποτέ να κάνεις στη ζωή σου. Αλλά, τουλάχιστον, ας είναι το δικό σου λάθος.

Ο τοίχος

Τι να είναι άραγε αυτό που μας προκαλεί να χτυπάμε μανιωδώς το κεφάλι μας σε τοίχους, με μοναδικό αποτέλεσμα, φυσικά, να σπάει πάντα το κεφάλι μας και ποτέ ο τοίχος; Αυτό που μας κάνει να αντιδρούμε σαν κακομαθημένα παιδιά που θέλουν κάτι πολύ συγκεκριμένο και το θέλουν τώρα, χωρίς να σκέφτονται τις παράπλευρες απώλειες; Γιατί να είναι τόσο γοητευτικό το άπιαστο, το αδύνατο, το ''άθραυστο''; Και γιατί, ενώ είναι ξεκάθαρο ήδη από την πρώτη δοκιμή πως θα αποτύχεις, πως δε θα ραγίσεις καν τον τοίχο, εσύ συνεχίζεις και συνεχίζεις και συνεχίζεις μέχρι να σπάσεις το κεφάλι σου; 

Παραδόξως, μόνο όταν το σπάσεις αρχίζεις και σκέφτεσαι ξανά καθαρά. Τα παραπάνω ερωτήματα δεν πιστεύω ότι έχουν απαντήσεις. Κι ακόμα κι αν είχαν, λίγο θα σε ένοιαζαν. Εσύ αυτό θα συνεχίσεις να κάνεις. Το μόνο που μπορείς να εύχεσαι είναι να σπάσει αυτό το ρημάδι το κεφάλι όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε να το συναρμολογήσεις από την αρχή και να πας στον επόμενο τοίχο. Γιατί το χειρότερο είναι να μένεις κολλημένος και αφοσιωμένος στον ίδιο. Αυτός δεν πρόκειται να σπάσει, πάρτο χαμπάρι. Θα είχε ήδη σπάσει την εκατοστή φορά που τον χτύπησες. Αφού θα το χτυπήσεις που θα το χτυπήσεις, ας υπάρχει μια ποικιλία στους τοίχους.

Η ζωή σου αρχίζει εδώ.

Και όταν λέμε εδώ, εννοούμε οπουδήποτε. Και οποτεδήποτε. Αρκεί να το πάρεις απόφαση ότι θα αρχίσεις ξανά. Δε σε δεσμεύει τίποτα. Οικογένεια, φίλοι, γνωστοί, δουλειά. Φτάνει να είναι αρκετά έντονη η επιθυμία σου να πατήσεις αυτό το μαγικό κουμπάκι που κάνει restart. Υπάρχει στους υπολογιστές, δε θα υπήρχε στους ανθρώπους; Μόνο που είναι πολύ πιο δύσκολο να το εντοπίσεις, και ακόμα πιο δύσκολο να θελήσεις να το πατήσεις. Αγγίζεις όμως κάποτε ένα ορισμένο σημείο, και πλέον δεν πάει άλλο. Πρέπει να το πατήσεις. Θα χάσεις πολλά, μα μη σκεφτείς τις απώλειες. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να σκέφτεσαι τις απώλειες. Επικεντρώσου σε αυτά που θα κερδίσεις, κι ας είναι λίγα. Θα δυσκολευτείς να βάλεις την τελεία, όμως το ξεκίνημα θα είναι γλυκό. Οι νέοι άνθρωποι, οι νέες ιστορίες, τα νέα μαθήματα. Όλα το ένα πιο γλυκό από το άλλο. 

Μην καθυστερείς λοιπόν. Η νέα σου ζωή σε περιμένει να την εξερευνήσεις. 

Αυτοπεποίθηση

Ορισμός : Η απόλυτη πίστη προς τον εαυτό και τις ικανότητες μας. 

Σωστός ορισμός: Το χαρακτηριστικό εκείνο που λείπει από αυτούς που το αξίζουν πραγματικά, αλλά φτάνει και περισσεύει σε αυτούς που δεν το αξίζουν.


Έχει γίνει αντικείμενο πολλών συζητήσεων μου με γνωστούς και φίλους τον τελευταίο καιρό. Πολλές και διαφορετικές απόψεις, άλλες πιο ήπιες, άλλες πιο κυνικές και αιχμηρές. Η δική μου ανήκει στις δεύτερες. Ας τα πάρουμε από την αρχή λοιπόν. Γιατί κάποιος που φαινομενικά έχει τα πάντα δεν μπορεί να τα βρει με τον εαυτό του; Και γιατί αυτός που δεν έχει τίποτα νιώθει ότι μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο; 

Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δεν είναι καθόλου περίπλοκη. Για την ακρίβεια, είναι απίστευτα κλισέ. ''Όλα είναι μέσα στο μυαλό''. Το περίπλοκο είναι ο τρόπος με τον οποίο αλλάζουν αυτά που έχεις μέσα στο μυαλό σου. Οι συγκυρίες και τα γεγονότα δεν παίζουν, τελικά, τόσο μεγάλο ρόλο όσο θα νόμιζε κανείς. Πάνω απ'όλα πρέπει να δουλέψεις με τον εαυτό σου. Και δεν υπάρχει πιο σκληρό υλικό για να επεξεργαστείς από τον εαυτό σου. Μέσα από αυτή την επεξεργασία όμως, προκύπτει ποιος είναι δυνατός και ποιος είναι αδύναμος. Και ναι, είναι τόσο απλός και ξεκάθαρος ο διαχωρισμός. Γιατί όσο δύσκολο και να είναι να δουλέψεις με σενα και να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση, δείχνει τη δύναμη σου -όχι επειδή τα καταφέρνεις, αλλά επειδή δεν παύεις να προσπαθείς. Αν τα καταφέρεις κιόλας βέβαια, τόσο το καλύτερο. 

Καλύτερο; Χμ.

Καλύτερο όταν αξίζεις αυτή την αυτοπεποίθηση που κατέκτησες. Όταν διαθέτεις πολλά χαρίσματα αλλά δεν είσαι σε θέση να τα αναγνωρίσεις. Ας επικεντρωθούμε όμως στις περιπτώσεις που τα μυαλά κάπου ξεφεύγουν και παίρνουν περισσότερο αέρα από αυτόν που πρέπει. Στις περιπτώσεις που θεωρούν ότι αγγίζουν την τελειότητα ενώ βρίσκονται πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ ( πολύ, το είπα; ) μακριά από αυτήν. Είπαμε, να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση, όχι την απόλυτη βεβαιότητα ότι κανείς δεν μπορεί να σε βγάλει από το θρόνο σου. Guess again! Σου μιλάει ο ''κανείς'', και, αν και δεν είχα την πρόθεση να σε βγάλω από το θρόνο σου, με ανάγκασες με αυτό το ύφος υπεροψίας και έπαρσης που δε λες να αποχωριστείς. 
Σε καμία περίπτωση δεν απαλλάσσω από την κατηγορία αυτούς που, ίσως, αντικειμενικά, να αξίζουν μια τεράστια αυτοπεποίθηση και γι'αυτό την εκδηλώνουν κιόλας. Απλά, να, με εκνευρίζουν λίγο περισσότερο εκείνοι που δεν την αξίζουν. Εκείνοι που πιστεύουν ότι όλοι και όλα τους ανήκουν, ότι θα πρέπει να τους προσφέρονται τα πάντα απλόχερα, ενώ οι ίδιοι έχουν να προσφέρουν το απόλυτο τίποτα. Μπορεί να μη σας λείπει η αυτοπεποίθηση αγαπητοί μου, αλλά σας λείπει ο ρεαλισμός και η κριτική ικανότητα. Εξίσου βασικά χαρακτηριστικά. 
Κοιτά να δεις που τελικά δεν είστε αψεγάδιαστοι. Εκπληκτικό;