Η άλλη.

Κι έρχεται αυτή η στιγμή. Η στιγμή που πάντα περίμενες και ήξερες ότι θα έρθει. Είχε πρωταγωνιστήσει πολλές φορές σε εφιάλτες σου που σε κράτησαν ξύπνια μέχρι το πρωί. Κι όμως, δεν μπορείς να το χωνέψεις. Ότι αυτός ο ένας, ο μοναδικός για σένα, αυτός που σε έκανε σε κάθε σκέψη του να χαμογελάς σαν χαζοχαρούμενο δεκάχρονο, θα επέλεγε μια άλλη δίπλα του κι όχι εσένα. 

Δεν είναι λογικό, σωστά; Εσύ του έδωσες το καλύτερο κομμάτι του εαυτού σου, εσύ ήσουν πάντα εκεί να τον ακούσεις, να ξενυχτήσεις και να ξημερώσεις μαζί του προσπαθώντας να τον βοηθήσεις και να τον καταλάβεις. Ήθελες να μοιραστείς μαζί του στιγμές ευτυχίας. Τον ήθελες δίπλα σου, δικό σου. Σύμφωνα με τη δική σου λογική, καμία άλλη δε θα μπορούσε να του προσφέρει τόσα όσα εσύ. Αλλά, τι θέση έχει η λογική, και ειδικά η δική σου, σε αυτά τα θέματα; The heart wants what the heart wants. Και αυτό δεν ήσουν εσύ. Ήταν ''η άλλη''. 

Και ναι, έτσι απλά, πρέπει να το ξεπεράσεις, να κρατήσεις τις καλές στιγμές, να καταπιείς τα συναισθήματα και τον εγωισμό σου και να προχωρήσεις στο επόμενο κεφάλαιο. Σε ένα κεφάλαιο πολύ πιο συναρπαστικό. Σε ένα κεφάλαιο που να σε θέλει εξίσου μέσα στη ζωή του. Που δε θα χρειάζεται να παρακαλέσεις για την προσοχή και το ενδιαφέρον κανενός. Ένα κεφάλαιο που, επιτέλους, να σου αξίζει. Μπορεί να είναι το επόμενο, μπορεί και το μεθεπόμενο. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να γυρίσεις μερικές σελίδες. Και θα το βρεις. Στο υπόσχομαι ότι θα το βρεις.