Τι να είναι άραγε αυτό που μας προκαλεί να χτυπάμε μανιωδώς το κεφάλι μας σε τοίχους, με μοναδικό αποτέλεσμα, φυσικά, να σπάει πάντα το κεφάλι μας και ποτέ ο τοίχος; Αυτό που μας κάνει να αντιδρούμε σαν κακομαθημένα παιδιά που θέλουν κάτι πολύ συγκεκριμένο και το θέλουν τώρα, χωρίς να σκέφτονται τις παράπλευρες απώλειες; Γιατί να είναι τόσο γοητευτικό το άπιαστο, το αδύνατο, το ''άθραυστο''; Και γιατί, ενώ είναι ξεκάθαρο ήδη από την πρώτη δοκιμή πως θα αποτύχεις, πως δε θα ραγίσεις καν τον τοίχο, εσύ συνεχίζεις και συνεχίζεις και συνεχίζεις μέχρι να σπάσεις το κεφάλι σου;
Παραδόξως, μόνο όταν το σπάσεις αρχίζεις και σκέφτεσαι ξανά καθαρά. Τα παραπάνω ερωτήματα δεν πιστεύω ότι έχουν απαντήσεις. Κι ακόμα κι αν είχαν, λίγο θα σε ένοιαζαν. Εσύ αυτό θα συνεχίσεις να κάνεις. Το μόνο που μπορείς να εύχεσαι είναι να σπάσει αυτό το ρημάδι το κεφάλι όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε να το συναρμολογήσεις από την αρχή και να πας στον επόμενο τοίχο. Γιατί το χειρότερο είναι να μένεις κολλημένος και αφοσιωμένος στον ίδιο. Αυτός δεν πρόκειται να σπάσει, πάρτο χαμπάρι. Θα είχε ήδη σπάσει την εκατοστή φορά που τον χτύπησες. Αφού θα το χτυπήσεις που θα το χτυπήσεις, ας υπάρχει μια ποικιλία στους τοίχους.
Παραδόξως, μόνο όταν το σπάσεις αρχίζεις και σκέφτεσαι ξανά καθαρά. Τα παραπάνω ερωτήματα δεν πιστεύω ότι έχουν απαντήσεις. Κι ακόμα κι αν είχαν, λίγο θα σε ένοιαζαν. Εσύ αυτό θα συνεχίσεις να κάνεις. Το μόνο που μπορείς να εύχεσαι είναι να σπάσει αυτό το ρημάδι το κεφάλι όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε να το συναρμολογήσεις από την αρχή και να πας στον επόμενο τοίχο. Γιατί το χειρότερο είναι να μένεις κολλημένος και αφοσιωμένος στον ίδιο. Αυτός δεν πρόκειται να σπάσει, πάρτο χαμπάρι. Θα είχε ήδη σπάσει την εκατοστή φορά που τον χτύπησες. Αφού θα το χτυπήσεις που θα το χτυπήσεις, ας υπάρχει μια ποικιλία στους τοίχους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου