Το ακάλυπτο κενό.

Όλοι έχουμε περάσει φάσεις στη ζωή μας, που νιώθουμε πως δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει τίποτα. Είναι αυτές οι φάσεις, που οτιδήποτε κι αν κάνεις, πιστεύεις πως είναι το πιο μικρό και πιο ασήμαντο πράγμα στον κόσμο. Με όσα πράγματα και να καταπιαστείς, θα εξακολουθείς να νιώθεις ότι κάτι σου λείπει.

Κι αυτό γιατί, όντως κάτι σου λείπει. Και σου λείπει αυτό που θεωρείς πως είναι το μόνο που μπορεί να σε γεμίσει ολοκληρωτικά. Είτε πρόκειται για την καριέρα των ονείρων σου, είτε για τον έρωτα της ζωής σου, είτε για όμορφες φιλίες που αντέχουν στο χρόνο, οι επιθυμίες σου ποικίλλουν, αλλά πάντα θα υπάρχει μια που βρίσκεται με διαφορά στην κορυφή των προτιμήσεών σου. Και αν η επιθυμία σου αυτή δεν έχει πραγματοποιηθεί στη δεδομένη φάση, όλα τ'άλλα μοιάζουν μάταια. Η ευτυχία και η απόλαυση που θα παίρνεις από όλα τα υπόλοιπα, θα είναι εντελώς παροδική. Όλο αυτό, βέβαια, σε φέρνει σε μια τεράστια σύγκρουση με τον εαυτό σου. Μισείς αυτό το κενό. Μισείς το πώς σε κάνει να νιώθεις. Αλλά, κυρίως, μισείς εσένα που αφήνεις να σε καθορίζει ένα συγκεκριμένο κενό, ενώ έχεις γεμίσει τόσα άλλα... Κι έτσι, κάνεις τη μια αποτυχημένη προσπάθεια μετά την άλλη για να μπορέσεις να γεμίσεις και αυτό. 

Αλλά, η βιασύνη κι η απελπισία, ποτέ δεν υπήρξαν σωστοί οδηγοί. Το κενό αυτό θα καλυφθεί όπως πρέπει και όταν πρέπει. Στην ώρα του. Κι ας βράζεις εσύ στο ζουμί σου μέχρι τότε. Άλλωστε, δε νομίζω ότι θα εξακολουθούσες να του δίνεις την αξία που του δίνεις αν το κάλυπτες με ευκολία.