Ένα δώρο για τον εαυτό σου και μόνο

Και ποιο είναι αυτό; Καμία απόφαση για το 2014. Είναι γνωστό το ρητό ''όταν κάνεις σχέδια ο Θεός τα βλέπει και γελάει''. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, αυτή είναι η αλήθεια. Είναι αδύνατο να προγραμματίσεις την πορεία της νέας σου χρονιάς. Θα φτιάξεις στο μυαλό σου σενάρια ιδανικών καταστάσεων τα οποία όσο περνάει ο καιρός θα βλέπεις να γκρεμίζονται. Γιατί τα πράγματα ποτέ δε γίνονται όπως τα περιμένεις. Σπατάλησε λοιπόν την ενέργεια σου σε κάτι πιο παραγωγικό από ατέλειωτα σχεδιαγράμματα και στρατηγικές, φόρεσε το μεγαλύτερο και πιο αληθινό σου χαμόγελο και υποδέξου με αυτό τη νέα χρονιά. Εξάλλου, αυτό είναι το μόνο που χρειαζόμαστε πραγματικά και αυτή αλλά και κάθε χρονιά. Αληθινά χαμόγελα.

Συναισθηματικοί εκβιασμοί

Ή αλλιώς, η ψυχολογική πίεση που δέχεται ένα άτομο από κάποιο άλλο, συνειδητά ή μη, για να κάνει κάτι που δεν επιθυμεί. Είναι η χειρότερη μορφή πίεσης που μπορεί να υποστεί ένας άνθρωπος και είμαι κάθετη σε αυτό. 

Προσωπικά, κάθε φορά που κάποιος έχει την απαίτηση να κάνω κάτι που γνωρίζει ότι δε μου αρέσει -ή μπορεί και να μην το γνωρίζει γιατί δεν τον ενδιαφέρει καν η γνώμη μου- λέω ότι θα φανώ σκληρή. Ότι δεν πρόκειται να δεχθώ μια τέτοια μορφή βίας πάνω μου. Εξάλλου, είμαι ένα άτομο με προσωπικότητα, ικανό να πει ''όχι'' όταν δε θέλει κάτι και να υποστηρίξει την άποψη του 100%. Κι όμως, σχεδόν κάθε μία από αυτές τις φορές έχω διαψεύσει τον εαυτό και την προσωπικότητα μου. Γιατί είναι πολύ δύσκολο να αντιδράσεις σωστά μπροστά σε έναν συναισθηματικό εκβιασμό. Σίγουρα, εσύ ξέρεις πολύ καλά ότι δε θες να το κάνεις. Αλλά πάντα ο άλλος με έναν μαγικό τρόπο θα χρησιμοποιήσει τα σωστά ''επιχειρήματα'' για να σε πείσει. Και λέγοντας τα σωστά, εννοούμε φυσικά εκείνα που θα σε πιέσουν όσο το δυνατόν περισσότερο και θα σε αναγκάσουν να πεις το ναι. Αυτός ο αγώνας που γίνεται μέσα σου μέχρι να αποφασίσεις ότι τελικά θα πρέπει να υποταχθείς στα θέλω του άλλου και να παραμερίσεις τα δικά σου- αυτό είναι ο,τι πιο βάναυσο. Κι αν τολμήσεις να πεις όχι ενώ ήθελε να πεις ναι; Εκεί αρχίζει το χειρότερο. Δεν μπορεί να δεχτεί το όχι σου και γι'αυτό το λόγο θα σου κάνει τη ζωή κόλαση διπλά.

Δυστυχώς, δεν έχει να κάνει με δυνατούς κι αδύναμους χαρακτήρες. Όλοι θα υποκύψουν αργά ή γρήγορα σε κάποιο ψυχολογικό εκβιασμό κι αυτή ακριβώς είναι η μεγαλύτερή του δύναμη. Ότι δεν κάνει διακρίσεις, τους παρασέρνει όλους. Και πάντα, μα πάντα οι συνέπειες είναι καταστροφικές. Το πιο αστείο απ'όλα; Καταφέρνει να γίνεσαι εσύ ο πραγματικός υπαίτιος για τις συνέπειες αυτές.

So this is Christmas...

Για σήμερα έχουμε λίγα λόγια και πολλές ευχές. Εύχομαι σε όλους καλά Χριστούγεννα, μοναδικά Χριστούγεννα, ανεπανάληπτα Χριστούγεννα και σας δίνω τρία βασικά tips: 

• Να περάσετε τη μέρα μόνο με ο,τι σας κάνει απόλυτα ευτυχισμένους
• Να μην ξεχάσετε να πείτε στους δικούς σας ανθρώπους πόσο πολύ τους αγαπάτε
• Να μη φύγει στιγμή το χαμόγελο από τα χείλη σας 

Απολογισμός

Υποτίθεται ότι τέτοιες μέρες κάθε χρόνο πρέπει να κάνεις έναν απολογισμό, μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Να θυμηθείς τι έζησες, τι αντιμετώπισες, τι κέρδισες και τι έχασες. Μια διαδικασία που γενικά είναι ιδιαίτερα βοηθητική κι εποικοδομητική. Μέσα από την οποία βγαίνεις πιο δυνατός και πιο σοφός. Εκτός κι αν όλα αυτά που έχεις να θυμηθείς είναι πράγματα που σε έκαναν ευτυχισμένο. Και τα έχασες. Δε βοηθάει πάντα να θυμάσαι τις καλές στιγμές, γιατί αυτές πονάνε περισσότερο από τις άσχημες. Σου υπενθυμίζουν ότι κάποτε γεύτηκες μια δόση ευτυχίας που δεν μπορείς να έχεις πια. Ναι, είναι σημαντικό που τη γεύτηκες έστω και στιγμιαία, αλλά από εδώ και πέρα θα σε στοιχειώνει η απουσία της. Και όσο πιο σπάνια υπενθυμίζεις αυτή την απουσία στον εαυτό σου, τόσο το καλύτερο. Προχώρα παρακάτω λοιπόν χωρίς να σκέφτεσαι, και τα καλύτερα θα έρθουν. Εξάλλου, μην ξεχνάς ότι η πολλή σκέψη σε έφτασε σε αυτό το σημείο. Αυτό ναι, πρέπει να το θυμάσαι. 

Η ανοησία της εκδίκησης

''Η εκδίκηση είναι πάντα η αδύναμη ευχαρίστηση των ρηχών και στενών μυαλών''. 

Δεν το λέω εγώ, το λέει ο αγαπητός Decimus Iunius Iuvenalis, ένας από τους σπουδαιότερους Ρωμαίους ποιητές σατιρικής ποίησης. Πώς να το κάνουμε, οι αρχαίοι πάντα ήξεραν κάτι παραπάνω. Εσύ ο εκδικητικός λοιπόν, που βράζει το αίμα σου και διψάς για εκδίκηση για μικρές αλλά και μεγάλες αιτίες, άνοιξε καλά τα μάτια σου και διάβασε, γιατί εσένα αφορά.

Κάθε φορά που κάποιος σου κάνει κάτι κι εσύ αποφασίζεις να τον πληρώσεις με το ίδιο νόμισμα, ξέρεις ποια επίθετα μου έρχονται στο μυαλό πολύ πριν το εκδικητικός; Ηλίθιος. Μικρόψυχος. Ανεπαρκής. Ανασφαλής. Αδύναμος. Εγωιστής. Και όλα αυτά συνοψίζονται στη λέξη ''λίγος''. Τώρα θέλω να μαντέψεις. Ποιος μπορεί να θέλει στη ζωή του έναν άνθρωπο τόσο ''λίγο''; Ακριβώς, κανείς. Θα συμβιβαστεί μία, δύο, τρεις φορές και μετά θα σε εγκαταλείψει. Κι ευχαριστώ να λες που σε άντεξε για τόσο. Φαντάζομαι όμως πως δε θες να μείνεις μόνος στη ζωή σου. Γι'αυτό μάλλον ήρθε η ώρα να αναθεωρήσεις. Να σκεφτείς πως αυτοί που σου φέρθηκαν άσχημα και σε πλήγωσαν ήταν οι ίδιοι ''λίγοι''. Και αφού, λογικά δε θες να είσαι όμοιός τους, τότε γιατί προσπαθείς να τους μοιάσεις; Αυτοί έκαναν ήδη τις επιλογές τους. Καιρός να κάνεις κι εσύ τις δικές σου. Επιλογές που πρέπει να μην τους αφορούν πια. Γιατί ούτε εσύ θες ''λίγα'' άτομα στη ζωή σου. Μην τους συγχωρήσεις αν δε θες, κανείς δε σε αναγκάζει. Αλλά, μη νομίσεις πως η εκδίκηση θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα ή ότι θα πετύχεις κάτι. Το μόνο που θα πετύχεις είναι να δείξεις ότι δεν ήσουν ικανός για τίποτα παραπάνω.

Η φούσκα.

Τελικά τι είναι προτιμότερο; Να πατάς γερά τα πόδια σου στη γη και να ζεις στην πραγματικότητα ή να φτιάχνεις μια μεγάλη ροζ φούσκα, να κλείνεσαι μέσα της και να αιωρείσαι στον ουρανό; 

Αυτό δεν ήταν ποτέ κρίσιμο ερώτημα για μένα. Πάντα πίστευα ότι είναι καλύτερα στη φούσκα μου. Τελεία και παύλα. Ότι θα ήμουν πάντα προστατευμένη μέσα σε αυτήν, ότι κανείς δε θα μπορούσε να με πειράξει. Θα μπορούσα να ονειρεύομαι ανέφικτα πράγματα με την ησυχία μου για ώρες ατέλειωτες. Θα έπλαθα αιώνια τα παραμύθια που ήθελα μες στο μυαλό μου, ακριβώς έτσι όπως τα ήθελα...
Όταν πάω πίσω το χρόνο και προσπαθώ να θυμηθώ, νομίζω πως ποτέ, κανείς δε με προετοίμασε γι'αυτό που αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Ξέρεις, που κάποιος με ένα απλό τσακ σπάει τη φουσκίτσα σου κι εσύ πέφτεις με δύναμη στο έδαφος. Και η πτώση αυτή είναι κάθε άλλο παρά ανώδυνη. Χτυπάς άσχημα, και κουβαλάς μαζί σου τα χτυπήματα αυτά για πάντα. 

 Όντως δε με προετοίμασαν; Ή μήπως εγώ επέλεξα να διαγράψω τη συγκεκριμένη πληροφορία από το μυαλό μου επειδή έτσι με συνέφερε; Δεν έχει και πολλή σημασία πια. Οι πληγές είναι εκεί και, πιθανότατα, δε θα επουλωθούν ποτέ σε βάθος. Αλλά θυμώνω που δεν το ήξερα από πριν. Γιατί αν το ήξερα, θα ούρλιαζα με όλη μου τη δύναμη σε κάποιον να έρθει να μου τη σπάσει νωρίτερα, όσο νωρίτερα γίνεται. Δε νομίζω πως θα ήταν λιγότερες οι πληγές. Αλλά, τουλάχιστον, θα είχαν περισσότερο χρόνο για να δοκιμάσουν να κλείσουν.

Οι ευκαιρίες που χάνονται

Πριν από οτιδήποτε άλλο, πρέπει να μπορείς να διαχωρίσεις αυτές τις χαμένες ευκαιρίες. Να τις τοποθετήσεις δηλαδή σε δύο βασικές κατηγορίες. Σε αυτές που έχασες καθαρά από ατυχία και που ήθελες με όλο σου το είναι να πραγματοποιηθούν, και σε αυτές που κατά βάθος δεν ήθελες ποτέ να αρπάξεις, γι'αυτό δεν το επιδίωξες. Κι όμως, τολμάς να ζητάς και τα ρέστα. 

Γιατί, μπορώ να κατανοήσω να χάσεις μια ευκαιρία που απλά πέρασε από δίπλα σου κι εσύ δεν πρόλαβες να την ακουμπήσεις, αλλά όχι αυτή που σου έδωσε κάποιος στο χέρι κι εσύ την πέταξες, πιθανότατα χωρίς να της ρίξεις δεύτερη ματιά. Και όταν παίρνεις την απόφαση να την πετάξεις, πρέπει να μπορείς να συνειδητοποιήσεις την πράξη σου, αλλά να είσαι και έτοιμος για όλες τις συνέπειες. Και οι συνέπειες θα έρθουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Είτε επειδή θα αλλάξουν τα δεδομένα σου και ξαφνικά θα επιθυμήσεις την ευκαιρία που πέταξες, είτε επειδή κάποιος τρίτος που ξέρει ότι πέταξες έτσι απλά μια ευκαιρία, δε θα θελήσει να σου δώσει ο ίδιος και τη δική του. Όπως και να χει, θα έρθει σίγουρα η στιγμή που θα το μετανιώσεις. Και τότε, πρέπει απλά να είσαι σε θέση να παραδεχτείς το λάθος σου. 'Η να ζητήσεις και συγγνώμη. Αλλά σε καμία περίπτωση μην προσπαθήσεις να βγεις κι από πάνω. Τα έκανες όπως τα έκανες. Είναι δικό σου το πρόβλημα, δικό σου το λάθος. Κάνεις άλλος δε σου φταίει. Και είναι τουλάχιστον θρασύτατο να τολμήσεις να ζητήσεις για μια δεύτερη ευκαιρία. Ίσως, αν είσαι ένας απίστευτα πολύ τυχερός άνθρωπος, η απέναντι πλευρά να θελήσει από μόνη της να σου δώσει αυτή την ευκαιρία. Σίγουρα όχι επειδή θα την αξίζεις -μην παίρνεις αέρα. Απλά επειδή ο άλλος, σε αντίθεση με εσένα το θρασύδειλο, έχει τα κότσια να κάνει αυτό το τολμηρό βήμα και να πιστέψει σε σένα. 

Μην τον απογοητεύσεις. Και μην ξεχάσεις πως είσαι ένας απίστευτα πολύ τυχερός άνθρωπος.

Πρόγραμμα ή αυθορμητισμός;

Εγώ λοιπόν, πάντα ήμουν του προγράμματος. Και αδυνατώ να καταλάβω τους ανθρώπους που δρουν μονίμως αυθόρμητα, χωρίς να νοιάζονται για τις επιπτώσεις. Μου φαίνονται εξωγήινοι. 
Δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό μου πώς γίνεται κάποιος να μην παραδώσει μια εργασία τουλάχιστον πέντε μέρες πριν από τη λήξη της προθεσμίας, πώς γίνεται να μη θέλει να φτάσει τουλάχιστον πέντε λεπτά νωρίτερα στο ραντεβού του, πώς γίνεται να προχωράει τη ζωή του στα τυφλά, χωρίς σχέδια.

Έχει κι ο αυθορμητισμός τη γλύκα του, δε λέω. Όλοι έχουμε πάρει μια απόφαση της στιγμής που ήταν ο,τι καλύτερο μας συνέβη ποτέ και θα το κάναμε ξανά αν μας δινόταν η ευκαιρία. Αλλά, προσωπικά, από τις περισσότερες αυθόρμητες αποφάσεις μου, κυρίως αρνητικά αποτελέσματα έχω να θυμάμαι. Λόγια που θα έπρεπε να μην έχω πει, στιγμές που θα έπρεπε να μην είχα καθυστερήσει, πράξεις που σχεδόν απαγορευόταν να γίνουν. Εννοείται πως πολλές φορές σου φαίνεται δελεαστικό να χάνεις τον έλεγχο. Δεν είναι ανθρώπινο να λειτουργείς συνέχεια με βάση κάποιο πρόγραμμα. Είσαι άνθρωπος, όχι ρομπότ. Αλλά, επειδή είσαι και ενήλικος άνθρωπος και όχι πέντε χρονών, δεν είναι και λογικό να παίρνεις συνέχεια ανεύθυνες, βιαστικές αποφάσεις. Καλή η περιπέτεια, καλή η αδρεναλίνη που νιώθεις εκείνη τη στιγμή, αλλά μετά τι; 

Σίγουρα, το σωστό βρίσκεται κάπου στη μέση, όπως γίνεται με όλα τα θέματα. Αλλά σκέψου το λίγο. Κάποια στιγμή θα σταματήσει να έχει πλάκα να χάνεις το τρένο. Κάποια στιγμή θα πρέπει να φτάσεις στον προορισμό σου.

Sweet December

Δεκέμβρης. Ο μήνας που πάντα με κάνει ευτυχισμένη. Κλισέ και ξεπερασμένο να λατρεύεις τις γιορτές και τα Χριστούγεννα; Σκασίλα μου. Έχω την ανάγκη κάθε χρόνο να απολαμβάνω στο έπακρο αυτό το μήνα. Πιστεύω στη μαγεία που μπορεί να σου προσφέρει, αρκεί να έχεις ανοιχτά τα μάτια σου για να τη δεις. Έχει έναν τρόπο να σε κάνει να νιώθεις και πάλι παιδί, να χαίρεσαι με απίστευτα μικρά πράγματα, να χαμογελάς και να βγαίνει μέσα από την ψυχή σου. Σε γεμίζει αισιοδοξία και σε βοηθάει να τα βλέπεις όλα όμορφα, ακόμα κι αν δεν είναι. Και τι πειράζει αν δεν είναι; Εσύ χαμογέλα και κάνε μια βόλτα σε όμορφα στολισμένους δρόμους και μαγαζιά. Ποτέ ξανά δε θα είναι τόσο απλό το φάρμακο σου.

Καλώς όρισες λοιπόν. Ξέρω ότι δε θα με απογοητεύσεις.

Η άλλη.

Κι έρχεται αυτή η στιγμή. Η στιγμή που πάντα περίμενες και ήξερες ότι θα έρθει. Είχε πρωταγωνιστήσει πολλές φορές σε εφιάλτες σου που σε κράτησαν ξύπνια μέχρι το πρωί. Κι όμως, δεν μπορείς να το χωνέψεις. Ότι αυτός ο ένας, ο μοναδικός για σένα, αυτός που σε έκανε σε κάθε σκέψη του να χαμογελάς σαν χαζοχαρούμενο δεκάχρονο, θα επέλεγε μια άλλη δίπλα του κι όχι εσένα. 

Δεν είναι λογικό, σωστά; Εσύ του έδωσες το καλύτερο κομμάτι του εαυτού σου, εσύ ήσουν πάντα εκεί να τον ακούσεις, να ξενυχτήσεις και να ξημερώσεις μαζί του προσπαθώντας να τον βοηθήσεις και να τον καταλάβεις. Ήθελες να μοιραστείς μαζί του στιγμές ευτυχίας. Τον ήθελες δίπλα σου, δικό σου. Σύμφωνα με τη δική σου λογική, καμία άλλη δε θα μπορούσε να του προσφέρει τόσα όσα εσύ. Αλλά, τι θέση έχει η λογική, και ειδικά η δική σου, σε αυτά τα θέματα; The heart wants what the heart wants. Και αυτό δεν ήσουν εσύ. Ήταν ''η άλλη''. 

Και ναι, έτσι απλά, πρέπει να το ξεπεράσεις, να κρατήσεις τις καλές στιγμές, να καταπιείς τα συναισθήματα και τον εγωισμό σου και να προχωρήσεις στο επόμενο κεφάλαιο. Σε ένα κεφάλαιο πολύ πιο συναρπαστικό. Σε ένα κεφάλαιο που να σε θέλει εξίσου μέσα στη ζωή του. Που δε θα χρειάζεται να παρακαλέσεις για την προσοχή και το ενδιαφέρον κανενός. Ένα κεφάλαιο που, επιτέλους, να σου αξίζει. Μπορεί να είναι το επόμενο, μπορεί και το μεθεπόμενο. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να γυρίσεις μερικές σελίδες. Και θα το βρεις. Στο υπόσχομαι ότι θα το βρεις.

Το ακάλυπτο κενό.

Όλοι έχουμε περάσει φάσεις στη ζωή μας, που νιώθουμε πως δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει τίποτα. Είναι αυτές οι φάσεις, που οτιδήποτε κι αν κάνεις, πιστεύεις πως είναι το πιο μικρό και πιο ασήμαντο πράγμα στον κόσμο. Με όσα πράγματα και να καταπιαστείς, θα εξακολουθείς να νιώθεις ότι κάτι σου λείπει.

Κι αυτό γιατί, όντως κάτι σου λείπει. Και σου λείπει αυτό που θεωρείς πως είναι το μόνο που μπορεί να σε γεμίσει ολοκληρωτικά. Είτε πρόκειται για την καριέρα των ονείρων σου, είτε για τον έρωτα της ζωής σου, είτε για όμορφες φιλίες που αντέχουν στο χρόνο, οι επιθυμίες σου ποικίλλουν, αλλά πάντα θα υπάρχει μια που βρίσκεται με διαφορά στην κορυφή των προτιμήσεών σου. Και αν η επιθυμία σου αυτή δεν έχει πραγματοποιηθεί στη δεδομένη φάση, όλα τ'άλλα μοιάζουν μάταια. Η ευτυχία και η απόλαυση που θα παίρνεις από όλα τα υπόλοιπα, θα είναι εντελώς παροδική. Όλο αυτό, βέβαια, σε φέρνει σε μια τεράστια σύγκρουση με τον εαυτό σου. Μισείς αυτό το κενό. Μισείς το πώς σε κάνει να νιώθεις. Αλλά, κυρίως, μισείς εσένα που αφήνεις να σε καθορίζει ένα συγκεκριμένο κενό, ενώ έχεις γεμίσει τόσα άλλα... Κι έτσι, κάνεις τη μια αποτυχημένη προσπάθεια μετά την άλλη για να μπορέσεις να γεμίσεις και αυτό. 

Αλλά, η βιασύνη κι η απελπισία, ποτέ δεν υπήρξαν σωστοί οδηγοί. Το κενό αυτό θα καλυφθεί όπως πρέπει και όταν πρέπει. Στην ώρα του. Κι ας βράζεις εσύ στο ζουμί σου μέχρι τότε. Άλλωστε, δε νομίζω ότι θα εξακολουθούσες να του δίνεις την αξία που του δίνεις αν το κάλυπτες με ευκολία.

Οι ''σωστές'' επιλογές.

''Όχι, δε συμφωνώ''. ''Εγώ στη θέση σου, δε θα το έκανα''. ''Καλύτερα να κάνεις αυτό που σου προτείνω''. Πόσες φορές έχουμε ακούσει παρόμοια λόγια από φίλους και γνωστούς... Υποδείξεις για τις επιλογές που πρέπει να κάνουμε στη ζωή μας. Κάποιες από αυτές γίνονται με σκοπό να σε παρασύρουν και σένα σε λάθη που έχουν κάνει οι ίδιοι για να μη νιώθουν μοναξιά. Κάποιες άλλες, κάνουν ακριβώς το ίδιο, αλλά εντελώς ασυναίσθητα. Υπάρχουν βέβαια κι αυτές που δίνονται αποκλειστικά για το καλό σου, με κάθε καλή πρόθεση. 

Σε όποια από τις τρεις κατηγορίες και να ανήκουν, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Προσπαθούν να σε κατευθύνουν με έναν δικό τους τρόπο σκέψης, μια δική τους αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Κι αυτό είναι απίστευτα καταστροφικό. Αν συμμερίζεσαι κι εσύ τις απόψεις τους, τότε όλα καλά. Αν όμως όχι, παρασύρεσαι σε ένα παιχνίδι που σε βγάζει έξω από τον εαυτό σου. Η ζωή είναι δική σου. Δικές σου οι επιτυχίες, δικές σου κι οι αποτυχίες. Κάθε σωστή και κάθε λανθασμένη επιλογή πρέπει να εκφράζει εσένα και μόνο εσένα. Αλλιώς, πολύ σύντομα θα έρθει η στιγμή να μετανιώσεις που άκουσες συγκεκριμένες συμβουλές και δεν έπραξες σύμφωνα με τα δικά σου θέλω και τις δικές σου ανάγκες. Κανείς δεν μπορεί να δει τη ζωή μέσα από τα δικά σου μάτια, άρα κανείς δεν είναι σε θέση να σου δώσει ακριβώς τη συμβουλή που σου χρειάζεται. Αυτό που σου χρειάζεται το ξέρεις μόνο εσύ. 

Μπορεί να μην ξέρεις αν αυτό που επέλεξες είναι σωστό ή λάθος. Μπορεί και να ξέρεις. Μπορεί να ξέρεις πως είναι το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσες ποτέ να κάνεις στη ζωή σου. Αλλά, τουλάχιστον, ας είναι το δικό σου λάθος.

Ο τοίχος

Τι να είναι άραγε αυτό που μας προκαλεί να χτυπάμε μανιωδώς το κεφάλι μας σε τοίχους, με μοναδικό αποτέλεσμα, φυσικά, να σπάει πάντα το κεφάλι μας και ποτέ ο τοίχος; Αυτό που μας κάνει να αντιδρούμε σαν κακομαθημένα παιδιά που θέλουν κάτι πολύ συγκεκριμένο και το θέλουν τώρα, χωρίς να σκέφτονται τις παράπλευρες απώλειες; Γιατί να είναι τόσο γοητευτικό το άπιαστο, το αδύνατο, το ''άθραυστο''; Και γιατί, ενώ είναι ξεκάθαρο ήδη από την πρώτη δοκιμή πως θα αποτύχεις, πως δε θα ραγίσεις καν τον τοίχο, εσύ συνεχίζεις και συνεχίζεις και συνεχίζεις μέχρι να σπάσεις το κεφάλι σου; 

Παραδόξως, μόνο όταν το σπάσεις αρχίζεις και σκέφτεσαι ξανά καθαρά. Τα παραπάνω ερωτήματα δεν πιστεύω ότι έχουν απαντήσεις. Κι ακόμα κι αν είχαν, λίγο θα σε ένοιαζαν. Εσύ αυτό θα συνεχίσεις να κάνεις. Το μόνο που μπορείς να εύχεσαι είναι να σπάσει αυτό το ρημάδι το κεφάλι όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε να το συναρμολογήσεις από την αρχή και να πας στον επόμενο τοίχο. Γιατί το χειρότερο είναι να μένεις κολλημένος και αφοσιωμένος στον ίδιο. Αυτός δεν πρόκειται να σπάσει, πάρτο χαμπάρι. Θα είχε ήδη σπάσει την εκατοστή φορά που τον χτύπησες. Αφού θα το χτυπήσεις που θα το χτυπήσεις, ας υπάρχει μια ποικιλία στους τοίχους.

Η ζωή σου αρχίζει εδώ.

Και όταν λέμε εδώ, εννοούμε οπουδήποτε. Και οποτεδήποτε. Αρκεί να το πάρεις απόφαση ότι θα αρχίσεις ξανά. Δε σε δεσμεύει τίποτα. Οικογένεια, φίλοι, γνωστοί, δουλειά. Φτάνει να είναι αρκετά έντονη η επιθυμία σου να πατήσεις αυτό το μαγικό κουμπάκι που κάνει restart. Υπάρχει στους υπολογιστές, δε θα υπήρχε στους ανθρώπους; Μόνο που είναι πολύ πιο δύσκολο να το εντοπίσεις, και ακόμα πιο δύσκολο να θελήσεις να το πατήσεις. Αγγίζεις όμως κάποτε ένα ορισμένο σημείο, και πλέον δεν πάει άλλο. Πρέπει να το πατήσεις. Θα χάσεις πολλά, μα μη σκεφτείς τις απώλειες. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να σκέφτεσαι τις απώλειες. Επικεντρώσου σε αυτά που θα κερδίσεις, κι ας είναι λίγα. Θα δυσκολευτείς να βάλεις την τελεία, όμως το ξεκίνημα θα είναι γλυκό. Οι νέοι άνθρωποι, οι νέες ιστορίες, τα νέα μαθήματα. Όλα το ένα πιο γλυκό από το άλλο. 

Μην καθυστερείς λοιπόν. Η νέα σου ζωή σε περιμένει να την εξερευνήσεις. 

Αυτοπεποίθηση

Ορισμός : Η απόλυτη πίστη προς τον εαυτό και τις ικανότητες μας. 

Σωστός ορισμός: Το χαρακτηριστικό εκείνο που λείπει από αυτούς που το αξίζουν πραγματικά, αλλά φτάνει και περισσεύει σε αυτούς που δεν το αξίζουν.


Έχει γίνει αντικείμενο πολλών συζητήσεων μου με γνωστούς και φίλους τον τελευταίο καιρό. Πολλές και διαφορετικές απόψεις, άλλες πιο ήπιες, άλλες πιο κυνικές και αιχμηρές. Η δική μου ανήκει στις δεύτερες. Ας τα πάρουμε από την αρχή λοιπόν. Γιατί κάποιος που φαινομενικά έχει τα πάντα δεν μπορεί να τα βρει με τον εαυτό του; Και γιατί αυτός που δεν έχει τίποτα νιώθει ότι μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο; 

Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δεν είναι καθόλου περίπλοκη. Για την ακρίβεια, είναι απίστευτα κλισέ. ''Όλα είναι μέσα στο μυαλό''. Το περίπλοκο είναι ο τρόπος με τον οποίο αλλάζουν αυτά που έχεις μέσα στο μυαλό σου. Οι συγκυρίες και τα γεγονότα δεν παίζουν, τελικά, τόσο μεγάλο ρόλο όσο θα νόμιζε κανείς. Πάνω απ'όλα πρέπει να δουλέψεις με τον εαυτό σου. Και δεν υπάρχει πιο σκληρό υλικό για να επεξεργαστείς από τον εαυτό σου. Μέσα από αυτή την επεξεργασία όμως, προκύπτει ποιος είναι δυνατός και ποιος είναι αδύναμος. Και ναι, είναι τόσο απλός και ξεκάθαρος ο διαχωρισμός. Γιατί όσο δύσκολο και να είναι να δουλέψεις με σενα και να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση, δείχνει τη δύναμη σου -όχι επειδή τα καταφέρνεις, αλλά επειδή δεν παύεις να προσπαθείς. Αν τα καταφέρεις κιόλας βέβαια, τόσο το καλύτερο. 

Καλύτερο; Χμ.

Καλύτερο όταν αξίζεις αυτή την αυτοπεποίθηση που κατέκτησες. Όταν διαθέτεις πολλά χαρίσματα αλλά δεν είσαι σε θέση να τα αναγνωρίσεις. Ας επικεντρωθούμε όμως στις περιπτώσεις που τα μυαλά κάπου ξεφεύγουν και παίρνουν περισσότερο αέρα από αυτόν που πρέπει. Στις περιπτώσεις που θεωρούν ότι αγγίζουν την τελειότητα ενώ βρίσκονται πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ ( πολύ, το είπα; ) μακριά από αυτήν. Είπαμε, να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση, όχι την απόλυτη βεβαιότητα ότι κανείς δεν μπορεί να σε βγάλει από το θρόνο σου. Guess again! Σου μιλάει ο ''κανείς'', και, αν και δεν είχα την πρόθεση να σε βγάλω από το θρόνο σου, με ανάγκασες με αυτό το ύφος υπεροψίας και έπαρσης που δε λες να αποχωριστείς. 
Σε καμία περίπτωση δεν απαλλάσσω από την κατηγορία αυτούς που, ίσως, αντικειμενικά, να αξίζουν μια τεράστια αυτοπεποίθηση και γι'αυτό την εκδηλώνουν κιόλας. Απλά, να, με εκνευρίζουν λίγο περισσότερο εκείνοι που δεν την αξίζουν. Εκείνοι που πιστεύουν ότι όλοι και όλα τους ανήκουν, ότι θα πρέπει να τους προσφέρονται τα πάντα απλόχερα, ενώ οι ίδιοι έχουν να προσφέρουν το απόλυτο τίποτα. Μπορεί να μη σας λείπει η αυτοπεποίθηση αγαπητοί μου, αλλά σας λείπει ο ρεαλισμός και η κριτική ικανότητα. Εξίσου βασικά χαρακτηριστικά. 
Κοιτά να δεις που τελικά δεν είστε αψεγάδιαστοι. Εκπληκτικό;

Τύψεις

Αν κάποιος σε ανάγκαζε να αντικρίσεις κατάματα τις επιλογές σου, θα το άντεχες; Και αν το άντεχες, θα τις κοιτούσες χαμογελαστός ή με μια δόση θλίψης και πικρίας; Όλοι έχουμε κάνει πράγματα στη ζωή μας για τα οποία έχουμε μετανιώσει. Πράγματα που πλήγωσαν είτε τους γύρω μας είτε εμάς τους ίδιους. Και τα περισσότερα ξέραμε ήδη από την αρχή πως ήταν λάθη. Γιατί συνεχίσαμε να τα κάνουμε λοιπόν;

Φυσικά και δε φταις εσύ για όλα. Είναι γεγονός πως οι ευθύνες πρέπει να αποδίδονται και στις δύο πλευρές. Όμως, ας μη γελιόμαστε, εσύ θέλησες να ξεκινήσεις αυτό το παιχνίδι και ο άλλος απλά σε ακολούθησε. Και τώρα έχεις καταστρέψει δύο ζωές -βέβαια, και τη δική σου μαζί. Γιατί όσα έκανες θα σε ακολουθούν για πάντα. Πολύ σπάνια ένα ''λάθος της στιγμής'' είναι όντως της στιγμής. Στην πραγματικότητα, ο χαρακτήρας μας αποκαλύπτεται περισσότερο μέσα από αυτά τα ''λάθη της στιγμής''. Υπάρχει λόγος λοιπόν που εσύ έκανες το συγκεκριμένο λάθος. Και κάπως έτσι έρχεσαι αντιμέτωπος με το πιο δύσκολο εγχείρημα. Να μην αφήσεις αυτά τα λάθη να σε ακολουθούν για πάντα.

Πολλές φορές προσπαθείς να ξεφύγεις, υποσχόμενος στον εαυτό σου πως θα αλλάξεις και κάνοντας νέες, σωστές πλέον επιλογές. Προχωράς, αφήνεις πίσω αυτά που σε στιγμάτισαν και φτιάχνεις μια καινούρια ζωή. Μπορείς πράγματι να αλλάξεις. Μπορείς πράγματι να προχωρήσεις. Αλλά μην πιστέψεις ποτέ πως θα ξεχάσεις. Και ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Αν θες να έχεις έστω και την παραμικρή ελπίδα να μην τα επαναλάβεις, πρέπει να θυμάσαι.

Το λευκό ψέμα.

Ποτέ δεν πίστευα ότι υπάρχει απολύτως λευκό χρώμα. Όπως ούτε και απολύτως μαύρο. Στην περίπτωσή μας, βέβαια, αυτό το ''λευκό'' απομακρύνεται τόσο πολύ από το λευκό, που αρχίζει και μοιάζει επικίνδυνα στο μαύρο. Όλοι λέμε λευκά ψέματα. Έχουμε ξεκινήσει να τα λέμε από πολύ μικρή ηλικία, από τότε ακόμα που η μαμά μας ρωτούσε αν φάγαμε το φαγητό μας, και της απαντούσαμε ψευδώς ναι, μόνο και μόνο επειδή θέλαμε να μας αφήσει να φάμε σοκολάτα. Και όσο αθώο και, ίσως, χαριτωμένο να ακούγεται αυτό το παράδειγμα, κάπως έτσι αρχίζει η ζημιά. Γιατί μεγαλώνοντας η καθημερινότητά σου αλλάζει, γεμίζει διαρκώς κι εσύ πρέπει να μπορείς να συνεχίσεις να ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις. 

Αυτό φυσικά είναι αδύνατο κι έτσι πολύ συχνά αναγκάζεσαι να λες κάποια λευκά ''ψεματάκια'' για να δικαιολογήσεις τον εαυτό σου ή αγαπημένα σου πρόσωπα. Αλλά τι γίνεται όταν αυτή η συχνότητα όλο και αυξάνεται; Όταν αυτά τα ''ψεματάκια'' φτάνουν στο σημείο να αποτελούν την καθημερινότητα σου; Όταν οι δικαιολογίες για αυτά τα ''ψεματάκια'' τελειώνουν; Χάνεις τον έλεγχο και δεν ξέρεις πώς να το σταματήσεις. Ή μάλλον ξέρεις, αλλά φαντάζει σχεδόν ακατόρθωτο -και πιθανότατα είναι. Σου φαίνεται τόσο απλό στην αρχή. ''Σιγά, ένα μικρό ψεματάκι είπα... Πόσο κακό να προκαλέσει πια'';  Και κάπως έτσι, τα λευκά ψέματα καταλήγουν να είναι τα πιο ύπουλα και καταστροφικά απ'όλα τα ψέματα. 

Γιατί, ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Δεν έχει θέση ο ενικός αριθμός στο λευκό ψέμα.

Ίσως και να μη θέλουμε να μας βρουν.

Θυμάμαι μια ζωή τον εαυτό μου να παραπονιέται πως δεν μπορεί να βρει το σωστό άνθρωπο να σταθεί δίπλα του. Όχι πως δεν παραπονιέμαι και για όλα τα υπόλοιπα δηλαδή. Αλλά στον τομέα αυτό πάντα βρισκόταν η πλειονότητα των παραπόνων μου. Πάντα ήξερα τι ήθελα. Από μικρή. Και πάντα το κυνηγούσα. Ή μήπως όχι; 

Γιατί, όταν ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις και το κυνηγήσεις, κάποια στιγμή θα πρέπει και να το κατακτήσεις. Όμως εγώ δεν το κατέκτησα ποτέ. Μέχρι τώρα τουλάχιστον. Και κάπως έτσι, έρχονται σκέψεις στο μυαλό. Μήπως τελικά δεν ξέρεις και τόσο καλά τι θέλεις; Ή μήπως ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις αλλά φοβάσαι να το κυνηγήσεις επειδή πιστεύεις ότι δε θα είσαι αρκετός; Και άραγε, μπορεί να ξεπεραστεί ποτέ αυτός ο φόβος; Ίσως έχουμε βολευτεί στην ησυχία μας και δεν είμαστε έτοιμοι να μας τη διαταράξει κάποιος, έτσι ακριβώς όπως θα πρέπει να διαταράσσεται και να συγκλονίζεται από ένα δυνατό συναίσθημα. Όμως, αφού αυτό το δυνατό συναίσθημα αναζητάς μια ολόκληρη ζωή, γιατί να το φοβηθείς; Πρόκειται για ένα ''κρυφτό'' ανάμεσα σ'εσένα και τους άλλους. Και παίζοντας με τέτοιες στρατηγικές, πίστεψέ με, δε θα κερδίσεις αυτή την παρτίδα. Ούτε και την επόμενη. 

Ίσως και να μη θέλεις να σε βρουν. Αλλά ο κερδισμένος στην παρτίδα αυτή είναι εκείνος που τον βρίσκουν.

Αυτοί που δεν ξαναγυρίζουν.

Και ξυπνάς ξαφνικά ένα πρωί από αυτό το τηλεφώνημα. Ένα τηλεφώνημα που παρακαλούσες τόσο πολύ να μην έρθει ποτέ, κι όμως, ήσουν σίγουρος ότι θα έρθει. Νιώθεις ότι ζεις σε ένα όνειρο. Σε έναν εφιάλτη από τον οποίο παλεύεις να ξυπνήσεις, αλλά μάταια. Προσπαθώ να θυμηθώ τα συναισθήματα που ένιωσα εκείνη τη μέρα. Δεν μπορώ. Υπήρχε απλά ένα κενό. 6 χρόνια μετά, αυτό το κενό είναι ακόμα εδώ. Και δε θα γεμίσει ποτέ. Γιατί μερικοί άνθρωποι είναι απλά αναντικατάστατοι. Θυμάμαι που φοβόμουν ότι θα ξεχάσω τη μυρωδιά σου, το πρόσωπό σου, τη φωνή σου. Ευτυχώς, δεν έχω ξεχάσει τίποτα. Και φυσικά ευτυχώς. Γιατί όσο και αν πονάει, όσο κι αν νιώθω έναν απίστευτο κόμπο στο λαιμό κάθε φορά που τα θυμάμαι, πρέπει να τα θυμάμαι. Μου κάνει καλό να τα θυμάμαι. Νιώθω καλύτερος άνθρωπος και μόνο στη σκέψη τους. Άλλωστε, το σημαντικότερο είναι να βρίσκεται ο άλλος μέσα σου. Από εκεί δε θα μπορέσει ποτέ, κανείς να τον πάρει. Ναι, ο χρόνος γιατρεύει πολλά. Αλλά όχι τα πάντα. Και σίγουρα όχι έναν πόνο τόσο οξύ που σε χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά με κάθε σκέψη. Αν όμως καταφέρεις να επικεντρωθείς στις ευτυχισμένες στιγμές σας, τότε θα είσαι πραγματικά ευγνώμων που ο χρόνος δεν κατάφερε να αγγίξει τη μνήμη σου. Και για μένα μόνο τέτοιες υπάρχουν. Στιγμές ευτυχίας. Αναμνήσεις ευτυχίας. Ατέλειωτης ευτυχίας.

Τι είναι εξάλλου ολόκληρη η ζωή σου; Μονάχα μια ανάμνηση. Στο χέρι σου είναι να την κάνεις μια ανάμνηση που αξίζει να θυμάσαι.

Το αντικείμενο.

Ζήλια από εγωισμό. Τόσο απλό και τόσο περίπλοκο θέμα. Είναι στη φύση μας όταν θέλουμε κάτι δικό μας να μην αντέχουμε με τίποτα στην ιδέα ότι θα το αποκτήσει κάποιος άλλος. Αυτόματα, θα τον μισήσουμε και θα αρχίσουμε να καταστρώνουμε σχέδια για την εξόντωσή του. Και αν θέλουμε κάτι δικό μας αλλά απλώς για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας και να προσθέσουμε ένα ακόμα τρόπαιο στη συλλογή μας; Τότε αρχίζει η παράνοια.

Δυστυχώς αυτό το ''κάτι'' μπορεί να είναι κάποιος άνθρωπος που έχεις αποφασίσει ότι θα του φέρεσαι σαν αντικείμενο. Όλοι έχουμε υπάρξει θύτες και θύματα. Αρχίζει σαν μια απλή ιδέα που γυρίζει στο κεφάλι σου, γιατί φυσικά ποτέ δεν πίστευες ότι εσύ θα επιθυμούσες το συγκεκριμένο ''αντικείμενο''. Αλλά το επιθύμησες. Και τώρα το επιθυμεί και κάποιος άλλος. Και η δική του επιθυμία είναι μεγαλύτερη από τη δική σου κι αυτό σε τρελαίνει. Γιατί μπορεί να έχεις ήδη κατακτήσει εσύ αυτό που θέλει, όμως κανείς στην πραγματικότητα δεν είναι αντικείμενο και κανείς στην πραγματικότητα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και οι ισορροπίες αλλάζουν πολύ εύκολα. Κι εσύ πρέπει να κινητοποιηθείς για να μη χάσεις το τρόπαιο. Και κινητοποιείσαι. Και κάπου εδώ αρχίζουμε να μετράμε απώλειες... Όχι δικές σου, φυσικά. Εσύ είσαι και πρέπει να είσαι ο νικητής. Αλλά για πόσο; Τι έφταιξε κι αυτό το καημένο το ''αντικείμενο'' να το πετάς από δω κι από κει για να διασκεδάσεις; Απλά βρέθηκε στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή...

Κρυμμένα χαμόγελα

Κάθε φορά που σε σκέφτομαι, θυμάμαι αυτό το χαμόγελο που μου έβγαινε ασυναίσθητα στα χείλη όταν με κοιτούσες. Αλλά κυρίως όταν δε με κοιτούσες. Όταν γύριζες την πλάτη σου να μιλήσεις με το διπλανό κι έστρεφες αλλού την προσοχή σου. Εγώ συνέχιζα να σε κοιτάζω και να χαμογελάω. Χωρίς να ξέρω το γιατί. Και χωρίς να μπορώ να σε κάνω να το δεις. Αλλά χαμογελούσα. Και δεν μπορούσα ούτε ήθελα να σταματήσω. Δε σε ένοιαζε, δεν το κατάλαβες, δεν προσπάθησες καν να το καταλάβεις. Αλλά δεν πειράζει. Γιατί αυτά τα κρυμμένα μου χαμόγελα θα σου ανήκουν πάντα. 

Να μάθεις να τα αναζητάς αυτά τα κρυμμένα χαμόγελα. Γιατί είναι τα μόνα αληθινά.

Σημείο καμπής

Ή turning point όπως λένε κι οι αγαπητοί μου Άγγλοι. Εκείνη η στιγμή που αλλάζει κάτι σημαντικό στη ζωή σου και έρχεται η ώρα να πάρεις κάποιες αποφάσεις. Αποφάσεις που τόσο καιρό απέφευγες. Όχι επειδή δεν τις είχες σκεφτεί, όχι επειδή δεν ήσουν αρκετά δυνατός για να τις πάρεις, αλλά επειδή είχες βολευτεί. Και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να βολεύεσαι στη σιγουριά μιας κατάστασης. Σε κάνει να φαίνεσαι αδύναμος, ενώ δεν είσαι. Δίνεις το δικαίωμα στους γύρω σου για κάθε μορφή σχολίων. Και μην πιστέψεις ούτε λεπτό ότι ο κόσμος δε θα μιλήσει. Θα μιλήσει. Και θα πει πολλά. Κι εσύ μπορεί από αντίδραση να συνεχίσεις να μένεις κολλημένος σε ένα βούρκο που σε τραβάει όλο και πιο βαθιά. Αλλά μην το κάνεις γι'αυτούς. Κάνε το για σένα. Προχώρα παρακάτω και μην κοιτάξεις πίσω σου. Όσο κοιτάς θα νοσταλγείς, κι όσο νοσταλγείς κάνεις ένα βήμα πιο κοντά στην καταστροφή σου. 

Όνειρα

Όνειρα... Από πού ν'αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς... Αν και τα όνειρα δεν πρέπει να τελειώνουν. Ποτέ και για κανένα λόγο. Όσο μεγάλα κι αν είναι, όσο ακατόρθωτα κι αν μοιάζουν. Αυτά τα όνειρα μας κρατούν ζωντανούς. Αυτά μας σπρώχνουν παρακάτω στη ζωή μας. Αυτά μας κάνουν να χαμογελάμε ακόμα κι όταν βρισκόμαστε στις πιο δύσκολες στιγμές μας. Αυτά θέλω κι εγώ να μοιραστώ μαζί σας. Γιατί τι πιο όμορφο από το να μπορείς τελικά να μοιραστείς ''αυτά τα όνειρα''...